Ο Τζέραλντ και η Μάρτζι Σέλμπι είχαν ένα μικρό παντοπωλείο σε μια μικρή πόλη του Μίσιγκαν και είχαν αποφασίσει να το κλείσουν για να απολαύσουν τη σύνταξή τους. Δεν ήταν απατεώνες, ούτε έμπειροι τζογαδόροι. Δεν πήγαιναν σχεδόν ποτέ σε καζίνο. Χωρίς όμως ούτε καν να το ψάχνουν, βρήκαν έναν σίγουρο τρόπο για να κερδίζουν στη λοταρία. Και με τη μέθοδό τους αποκόμισαν δεκάδες εκατομμύρια, βοηθώντας παράλληλα και τους συμπολίτες τους.

Αυτή είναι η ιστορία του Τζέρι και της Μάρζι Σέλμπι, των συνταξιούχων που εκμεταλλεύτηκαν ένα λάθος σε λοταρίες κερδίζοντας εκατομμύρια, χωρίς να κάνουν τίποτα παράνομο.

Ουσιαστικά, δεν έπαιζαν στη λοταρία, αλλά δούλευαν στη λοταρία.

Τζέραλντ και Μάρτζι Σέλμπι

O Gerald και η Marge Selbee ζούσαν ήσυχα σε μια μικρή πόλη του Μίσιγκαν, το Evart, με πληθυσμο 1900 κατοίκους. Μεγάλωσαν 6 παιδιά έχοντας ένα παντοπωλείο, σαν μίνι μάρκετ, στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Ο Τζέρι είχε αναλάβει τις πωλήσεις και η Μάρτζι κρατούσε τα λογιστικά.

Είχαν το κατάστημα για 17 χρόνια και όταν έφτασαν στα 63 τους στις αρχές του 2000, αφού ήταν και σχεδόν συνομήλικοι, αποφάσισαν να το πουλήσουν. Δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για τα χρήματα που θα έπαιρναν. Απλά να απολαύσουν τη σύνταξή τους από νωρίς, γιατί… μπορούσαν.

Πούλησαν το κατάστημα το 2001 και για τα πρώτα χρόνια ζούσαν ήσυχα, χωρίς… μπλεξίματα με τον τζόγο.

Η ιδέα

Ένα πρωινό του 2003 ο Τζέρι, 65 ετών πλέον, βλέπει ένα φυλλάδιο, μια μπροσούρα για μια καινούργια λοταρία με την ονομασία Winfall. Μια συνηθισμένη λοταρία, όπου οι παίκτες ψάχνουν τη νικητήρια 6άδα από 49 αριθμούς, όπως το ΛΟΤΤΟ στην Ελλάδα. Ο Τζέρι είχε πτυχίο μαθηματικών από το κοντινό πανεπιστήμιο και διαβάζοντας τους όρους, βρήκε “τρύπα” στη λοταρία!

Ο ίδιος θυμάται ότι βρήκε το ελάττωμα στον σχεδιασμό της λοταρίας μέσα σε 3 λεπτά και η βάση του ελαττώματος ήταν ο όρος που λέγεται Rolldown.

Στις περισσότερες λοταρίες, όταν κανείς δεν πετυχαίνει τα νουμερα, και εχουμε “τζακποτ”, το ποσό μεταφέρεται στην επόμενη κλήρωση και αυξανεται το ποσο που θα κερδισει οποιος βρει και τα 6 νουμερα. Αυτο συμβαινει μεχρι να βρεθει νικητης.

Στη συγκεκριμενη λοταρια ομως, οταν το τζακποτ εφτανε τα 5 εκατομμυρια δολαρια, το ποσό που δεν είχε απονεμηθεί μοιραζόταν στις μικρότερες κατηγορίες κερδών. Έπαιρναν δηλαδη μεγαλυτερα επαθλα τα 5αρια, τα 4αρια, και τα 3αρια.

Ο Τζέρι σκέφτηκε ότι όταν γίνεται το Rolldown, αν κάποιος έπαιζε δελτία συνολικής αξιας 1.100 δολαρίων, θα προσδοκούσε με βάση τις πιθανότητες να καταλήξει κατά μέσο όρο με ένα 4άρι, και 18 ή 19 3άρια. Σε αυτές τις επιτυχίες αναλογούσαν 1000 δολάρια από το 4άρι και άλλα 900 από τα 3άρια. Θα είχε βαλει 1100 δολάρια και θα είχε πάρει κέρδη 1900 δολάρια. Όταν το συνειδητοποίησε, σκέφτηκε ότι θα το έχουν δει κι άλλοι, αλλά αυτό δεν είχε συμβεί.

Το σχέδιο σε εφαρμογή

Λίγο καιρό μετά, κάνει την εμφάνισή του το πρώτο Rolldown. Ο Τζέρι πήγε και αγόρασε δελτίας αξίας $3.600 δολαρίων, παίρνοντας από αυτά $5.300 δολάρια. Στο επόμενο rolldown εβαλε $8 χιλιάδες και πήρε $14 χιλιάδες.

Αφού σιγουρεύτηκε οτι το πλεονέκτημα που έβλεπε ισχύει και στην πραξη, το είπε και στη σύζυγό του.

Ο Τζέρι και η Μάρτζι Σέλμπι άρχισαν να παίζουν, η μάλλον… να επενδύουν, αφού εδώ μιλάμε για σίγουρα κέρδη, ολοένα και μεγαλύτερα ποσά, φτάνοντας να παιζουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια κάθε φορά που είχε Rolldown.

Το έμαθε όλη η πόλη

Πολλοί στη θέση τους, θα το κρατούσαμε μυστικό, για να εκμεταλλευτούμε αυτή την απίστευτη ευκαιρία όσο περισσότερο μπορούμε. Όχι όμως και τον ζευγάρι των δύο συνταξιούχων. Μοιράστηκαν τις γνώσεις τους με φίλους και σιγά σιγά, μαθεύτηκε σε όλη την πόλη. Οι περισσότεροι όμως θεώρησαν ότι το ζευγάρι τα έχει “χάσει”, αφού πίστευαν ότι δεν υπάρχει τρόπος να έχεις σίγουρα κέρδη από τη λοταρία. Όσοι όμως παρακολουθούσαν το μάθημα της αριθμητικής στο σχολείο, κατάλαβαν γρήγορα ότι εδώ υπήρχε μια τεράστια ευκαιρία.

Έτσι, το ζευγάρι των συνταξιούχων έστησε μια κανονική επιχείρηση. Την ονόμασαν G.S. Investment Strategies με αναλυτική καταγραφή όλων των κερδών τους. Έκοψαν και μετοχές σε γνωστούς και φίλους που μπορούσαν να καταλάβουν το πλεονέκτημα και η επιχείρηση μεγάλωσε. Μέχρι την άνοιξη του 2005 η ομάδα είχε φτάσει τα 25 άτομα, έχοντας ως μέλη συμπολίτες τους, οι οποίοι ήταν από διευθυντής εργοστασίου, αντιπρόεδρος τράπεζας, μέχρι στρατιωτικούς, αγρότες και άλλους.

Μέσα σε διάστημα 3 ετών, από τότε που ο Τζέρι Σέλμπι είχε εντοπίσει το ελάττωμα της λοταρίας, η ομάδα με αρχηγούς το ζευγάρι συνταξιούχων, είχαν παίξει 12 φορές κερδίζοντας ήδη αρκετά εκατομμύρια. Τότε όμως η πολιτεία του Μίσιγκαν αποφάσισε να σταματήσει τη λοταρία Winfall, με την αιτιολογία ότι οι πωλήσεις ήταν πολύ χαμηλές! Αν δηλαδή έπαιζαν περισσότερα, η πολιτεία θα είχε μεγαλύτερα έσοδα και ίσως τη συνέχιζε.

Δεύτερη ευκαιρία

Ένα από τα μέλη της ομάδας τότε ενημερώνει τον Τζέρι Σέλμπι οτι στη Μασαχουσέτη υπάρχει μια παρόμοια λοταρία που λεγόταν Cash Winfall. Ο Τζέρι βρήκε τους όρους της λοταριας και σε 10 λεπτα ειχε υπολογισει οτι μπορουσαν να εχουν σιγουρα κερδη και απο εκει.

Για τα επόμενα 6 χρονια, ο Τζέρι και η Μαρτζι περίμεναν πότε θα γίνει το Rolldown στην λοταρία της Μασαχουσετης και όποτε αυτό συνέβαινε, έπαιρναν το αυτοκίνητό τους και ταξιδευαν 1.500 χιλιόμετρα για να πάνε στη Μασαχουσέτη να αγοράσουν χιλιάδες δελτία. Μετά έμεναν εκεί, σε κάποιο φθηνό ξενοδοχείο και ξεχώριζαν τα κερδισμένα δελτία με το χέρι για 10 μέρες, δουλεύοντας 10 ώρες την  ημέρα! Ουσιαστικά, δεν έπαιζαν στη λοταρία, αλλά δούλευαν στη λοταρία.

Τα χαμένα δελτία τα κρατούσαν για την περίπτωση που περνούσαν κάποιον έλεγχο από τις αρχές, αφού λειτουργούσαν ως κανονική επιχείρηση με απόλυτα νόμιμες δραστηριότητες.

Η αποκάλυψη του κόλπου

Όπως δήλωσαν αργότερα, το διασκέδαζαν όλο αυτό. Ήταν σίγουρα καλύτερο από το να κάθονται σε έναν καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και επιπλέον, βοηθούσαν και τους φίλους και συμπολίτες τους να κερδίσουν χρήματα και αυτοί.

Το 2011 όμως, η εφημερίδα Boston Globe ενημερώθηκε για τον τεράστιο όγκο πωλήσεων δελτίων της λοταρίας από συγκεκριμένα καταστήματα της Μασαχουσέτης. Ο Σκοτ Άλεν ήταν ο διευθυντής του τμήματος της Boston Globe που καταπιανόταν με την ερευνητική δημοσιογραφία. Μέσα από το ρεπορτάζ της εφημερίδας αποκαλύφθηκε ότι υπήρχαν δύο ομάδες που εκμεταλλευόντουσαν το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό της λοταρίας Cash Winfall.

Η μία ήταν η επιχείρηση των Σέλμπι και η άλλη ήταν μια ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητών του ΜΙΤ. Η ομάδα του ΜΙΤ είχε φτάσει στα ίδια ακριβώς συμπεράσματα και είχαν μαζευτεί αρκετοί γνωστοί και φίλοι φοιτητές, βάζοντας όλοι μαζί τα κεφάλαια για να παίξουν.

Η ομάδα του ΜΙΤ εκμεταλλεύτηκε την λοταρία Cash Winfall για 7 χρόνια, “επενδύοντας” συνολικά λίγο πάνω από $17 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία τους απέφεραν καθαρά κέρδη μετά το φόρο, $3,5 εκατομμυριων δολαριων. Είχαν δηλαδή 20,5% καθαρό ROI (Επιστροφή επί της Επένδυσης), περίπου το ίδιο νούμερο που είχε πετύχει και το ζευγάρι των συνταξιούχων.

Το ρεπορτάζ της Boston Globe προκάλεσε αίσθηση και οδήγησε τους διοργανωτές στην διακοπή του. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και έρευνα από τον τότε Γενικό Επιθεωρητή της πολιτείας, τον Greg Sullivan.

Ο Sullivan είπε αργότερα ότι η έρευνα ξεκίνησε με την υπόθεση ότι υπήρχε οργανωμένο έγκλημα ή κάποιου είδους διαφθορά στην διοργάνωση της λοταρίας, επιτρέποντας σε κάποιους να κερδίζουν σίγουρα χρήματα. Οι ερευνητές έψαξαν τα πάντα, ανέκριναν κόσμο, είδαν όλα τα αρχεία της διοργανώτριας αρχής και προσπαθούσαν να επιβεβαιώσουν την υπόθεση που πλέον όλος ο κόσμος μοιραζόταν, ότι κάπου θα έβρισκαν την παρανομία. Αλλά μάταια.

Όταν κατάλαβαν τι πραγματικά συνέβαινε, τους έπεσαν τα σαγόνια. Όχι μόνο δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα παράνομο, αλλά από τη δράση των ομάδων των Σέλμπι και των φοιτητών του ΜΙΤ, η πολιτεία είχε αυξημένα κέρδη από την συγκεκριμένη λοταρία. Οι διοργανωτές δεν έχαναν χρήματα. Η έρευνα κατέληξε ότι η δράση των ομάδων και ο μεγάλος όγκος παιχνιδιού δεν επηρέαζε τις πιθανότητες νίκης. Όταν ερχόταν το Rolldown του jackpot, όλοι οι παίκτες είχαν το ίδιο πλεονέκτημα, όχι μόνο οι συγκεκριμένοι.

Η πολιτεία της Μασαχουσέτης όμως διέκοψε την συγκεκριμενη λοταρία και αυτό ήταν το τέλος της εντυπωσιακής περιπέτειας του Τζέρι και της Μάρτζι Σέλμπι.

Επίλογος

Ο Τζέρι και η Μάρτζι, έφτασαν στα 65 τους χρόνια, να κάνουν ταξίδια 15 ωρών με το αυτοκίνητο για να πάνε 1.500 χιλιόμετρα μακριά, για να εκμεταλλευτούν το μαθηματικό πλεονέκτημα που είχναν βρει. Το άθροισμα των επάθλων που κέρδισε η επιχείρηση των δύο συνταξιούχων από τη λοταρία, ξεπερνούσε τα  $26 εκατομμύρια δολάρια.

Στον Τζέρι και τη Μάρτζι αντιστοιχούσαν καθαρά κέρδη μετά τον φόρο, λίγο πάνω από 6 εκατομμύρια δολάρια. Χρησιμοποίησαν τα κέρδη για να ανακαινίσουν το σπίτι τους και να βοηθήσουν τα 6 παιδιά τους και τις οικογένειές τους. Σήμερα έχουν 14 εγγόνια τους και 10 δισέγγονά.

Οι “μέτοχοι” της επιχείρησης που έχει πλέον κλείσει, ακόμα συναντιούνται συχνά και παίζουν πόκερ μια φορά την εβδομάδα με “φραγκοδίφραγκα”. Παίζουν με σεντς και απολαμβάνουν τις πίτες που μαγειρεύει η κυρία Σελμπι, καθώς θυμούνται πως τους κορόιδευαν οι αφελείς συμπολίτες τους στην αρχή.

Αυτό που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση μέχρι και σήμερα στον Τζέρι Σέλμπι, αλλά και σε όλους μας, είναι πως είναι δυνατόν να μην είχε δει κανείς άλλος αυτό το τρομερό λάθος στον σχεδιασμό της λοταρίας.

Πηγή φωτογραφιών: Huffington Post, ευγενική χορηγία της Dawn Tomlinson. Κεντρική φωτογραφία από τον Lyndon French.

Η απίστευτη απάτη στα καζίνο από άνθρωπο της Επιτροπής Παιγνίων