Αυτή είναι η ιστορία του Τζέρι και της Μάρζι Σέλμπι, των συνταξιούχων που εκμεταλλεύτηκαν ένα λάθος σε λοταρίες κερδίζοντας εκατομμύρια, χωρίς να κάνουν τίποτα παράνομο.

Ουσιαστικά, δεν έπαιζαν στη λοταρία, αλλά δούλευαν στη λοταρία.

Τζέραλντ και Μάρτζι Σέλμπι

O Gerald και η Marge Selbee ζούσαν ήσυχα σε μια μικρή πόλη του Μίσιγκαν, το Evart, με πληθυσμο 1900 κατοίκους. Μεγάλωσαν 6 παιδιά έχοντας ένα παντοπωλείο, σαν μίνι μάρκετ, στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Ο Τζέρι είχε αναλάβει τις πωλήσεις και η Μάρτζι κρατούσε τα λογιστικά.

Είχαν το κατάστημα για 17 χρόνια και όταν έφτασαν στα 63 τους στις αρχές του 2000, αφού ήταν και σχεδόν συνομήλικοι, αποφάσισαν να το πουλήσουν. Δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για τα χρήματα που θα έπαιρναν. Απλά να απολαύσουν τη σύνταξή τους από νωρίς, γιατί… μπορούσαν.

Πούλησαν το κατάστημα το 2001 και για τα πρώτα χρόνια ζούσαν ήσυχα, χωρίς… μπλεξίματα με τον τζόγο.

Η ιδέα

Ένα πρωινό του 2003 ο Τζέρι, 65 ετών πλέον, βλέπει ένα φυλλάδιο, μια μπροσούρα για μια καινούργια λοταρία με την ονομασία Winfall. Μια συνηθισμένη λοταρία, όπου οι παίκτες ψάχνουν τη νικητήρια 6άδα από 49 αριθμούς, όπως το ΛΟΤΤΟ στην Ελλάδα. Ο Τζέρι είχε πτυχίο μαθηματικών από το κοντινό πανεπιστήμιο και διαβάζοντας τους όρους, βρήκε “τρύπα” στη λοταρία!

Ο ίδιος θυμάται ότι βρήκε το ελάττωμα στον σχεδιασμό της λοταρίας μέσα σε 3 λεπτά και η βάση του ελαττώματος ήταν ο όρος που λέγεται Rolldown.

Στις περισσότερες λοταρίες, όταν κανείς δεν πετυχαίνει τα νουμερα, και εχουμε “τζακποτ”, το ποσό μεταφέρεται στην επόμενη κλήρωση και αυξανεται το ποσο που θα κερδισει οποιος βρει και τα 6 νουμερα. Αυτο συμβαινει μεχρι να βρεθει νικητης.

Στη συγκεκριμενη λοταρια ομως, οταν το τζακποτ εφτανε τα 5 εκατομμυρια δολαρια, το ποσό που δεν είχε απονεμηθεί μοιραζόταν στις μικρότερες κατηγορίες κερδών. Έπαιρναν δηλαδη μεγαλυτερα επαθλα τα 5αρια, τα 4αρια, και τα 3αρια.

Ο Τζέρι σκέφτηκε ότι όταν γίνεται το Rolldown, αν κάποιος έπαιζε δελτία συνολικής αξιας 1.100 δολαρίων, θα προσδοκούσε με βάση τις πιθανότητες να καταλήξει κατά μέσο όρο με ένα 4άρι, και 18 ή 19 3άρια. Σε αυτές τις επιτυχίες αναλογούσαν 1000 δολάρια από το 4άρι και άλλα 900 από τα 3άρια. Θα είχε βαλει 1100 δολάρια και θα είχε πάρει κέρδη 1900 δολάρια. Όταν το συνειδητοποίησε, σκέφτηκε ότι θα το έχουν δει κι άλλοι, αλλά αυτό δεν είχε συμβεί.

Το σχέδιο σε εφαρμογή

Λίγο καιρό μετά, κάνει την εμφάνισή του το πρώτο Rolldown. Ο Τζέρι πήγε και αγόρασε δελτίας αξίας $3.600 δολαρίων, παίρνοντας από αυτά $5.300 δολάρια. Στο επόμενο rolldown εβαλε $8 χιλιάδες και πήρε $14 χιλιάδες.

Αφού σιγουρεύτηκε οτι το πλεονέκτημα που έβλεπε ισχύει και στην πραξη, το είπε και στη σύζυγό του.

Ο Τζέρι και η Μάρτζι Σέλμπι άρχισαν να παίζουν, η μάλλον… να επενδύουν, αφού εδώ μιλάμε για σίγουρα κέρδη, ολοένα και μεγαλύτερα ποσά, φτάνοντας να παιζουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια κάθε φορά που είχε Rolldown.

Το έμαθε όλη η πόλη

Πολλοί στη θέση τους, θα το κρατούσαμε μυστικό, για να εκμεταλλευτούμε αυτή την απίστευτη ευκαιρία όσο περισσότερο μπορούμε. Όχι όμως και τον ζευγάρι των δύο συνταξιούχων. Μοιράστηκαν τις γνώσεις τους με φίλους και σιγά σιγά, μαθεύτηκε σε όλη την πόλη. Οι περισσότεροι όμως θεώρησαν ότι το ζευγάρι τα έχει “χάσει”, αφού πίστευαν ότι δεν υπάρχει τρόπος να έχεις σίγουρα κέρδη από τη λοταρία. Όσοι όμως παρακολουθούσαν το μάθημα της αριθμητικής στο σχολείο, κατάλαβαν γρήγορα ότι εδώ υπήρχε μια τεράστια ευκαιρία.

Έτσι, το ζευγάρι των συνταξιούχων έστησε μια κανονική επιχείρηση. Την ονόμασαν G.S. Investment Strategies με αναλυτική καταγραφή όλων των κερδών τους. Έκοψαν και μετοχές σε γνωστούς και φίλους που μπορούσαν να καταλάβουν το πλεονέκτημα και η επιχείρηση μεγάλωσε. Μέχρι την άνοιξη του 2005 η ομάδα είχε φτάσει τα 25 άτομα, έχοντας ως μέλη συμπολίτες τους, οι οποίοι ήταν από διευθυντής εργοστασίου, αντιπρόεδρος τράπεζας, μέχρι στρατιωτικούς, αγρότες και άλλους.

Μέσα σε διάστημα 3 ετών, από τότε που ο Τζέρι Σέλμπι είχε εντοπίσει το ελάττωμα της λοταρίας, η ομάδα με αρχηγούς το ζευγάρι συνταξιούχων, είχαν παίξει 12 φορές κερδίζοντας ήδη αρκετά εκατομμύρια. Τότε όμως η πολιτεία του Μίσιγκαν αποφάσισε να σταματήσει τη λοταρία Winfall, με την αιτιολογία ότι οι πωλήσεις ήταν πολύ χαμηλές! Αν δηλαδή έπαιζαν περισσότερα, η πολιτεία θα είχε μεγαλύτερα έσοδα και ίσως τη συνέχιζε.

Δεύτερη ευκαιρία

Ένα από τα μέλη της ομάδας τότε ενημερώνει τον Τζέρι Σέλμπι οτι στη Μασαχουσέτη υπάρχει μια παρόμοια λοταρία που λεγόταν Cash Winfall. Ο Τζέρι βρήκε τους όρους της λοταριας και σε 10 λεπτα ειχε υπολογισει οτι μπορουσαν να εχουν σιγουρα κερδη και απο εκει.

Για τα επόμενα 6 χρονια, ο Τζέρι και η Μαρτζι περίμεναν πότε θα γίνει το Rolldown στην λοταρία της Μασαχουσετης και όποτε αυτό συνέβαινε, έπαιρναν το αυτοκίνητό τους και ταξιδευαν 1.500 χιλιόμετρα για να πάνε στη Μασαχουσέτη να αγοράσουν χιλιάδες δελτία. Μετά έμεναν εκεί, σε κάποιο φθηνό ξενοδοχείο και ξεχώριζαν τα κερδισμένα δελτία με το χέρι για 10 μέρες, δουλεύοντας 10 ώρες την  ημέρα! Ουσιαστικά, δεν έπαιζαν στη λοταρία, αλλά δούλευαν στη λοταρία.

Τα χαμένα δελτία τα κρατούσαν για την περίπτωση που περνούσαν κάποιον έλεγχο από τις αρχές, αφού λειτουργούσαν ως κανονική επιχείρηση με απόλυτα νόμιμες δραστηριότητες.

Η αποκάλυψη του κόλπου

Όπως δήλωσαν αργότερα, το διασκέδαζαν όλο αυτό. Ήταν σίγουρα καλύτερο από το να κάθονται σε έναν καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και επιπλέον, βοηθούσαν και τους φίλους και συμπολίτες τους να κερδίσουν χρήματα και αυτοί.

Το 2011 όμως, η εφημερίδα Boston Globe ενημερώθηκε για τον τεράστιο όγκο πωλήσεων δελτίων της λοταρίας από συγκεκριμένα καταστήματα της Μασαχουσέτης. Ο Σκοτ Άλεν ήταν ο διευθυντής του τμήματος της Boston Globe που καταπιανόταν με την ερευνητική δημοσιογραφία. Μέσα από το ρεπορτάζ της εφημερίδας αποκαλύφθηκε ότι υπήρχαν δύο ομάδες που εκμεταλλευόντουσαν το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό της λοταρίας Cash Winfall.

Η μία ήταν η επιχείρηση των Σέλμπι και η άλλη ήταν μια ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητών του ΜΙΤ. Η ομάδα του ΜΙΤ είχε φτάσει στα ίδια ακριβώς συμπεράσματα και είχαν μαζευτεί αρκετοί γνωστοί και φίλοι φοιτητές, βάζοντας όλοι μαζί τα κεφάλαια για να παίξουν.

Η ομάδα του ΜΙΤ εκμεταλλεύτηκε την λοταρία Cash Winfall για 7 χρόνια, “επενδύοντας” συνολικά λίγο πάνω από $17 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία τους απέφεραν καθαρά κέρδη μετά το φόρο, $3,5 εκατομμυριων δολαριων. Είχαν δηλαδή 20,5% καθαρό ROI (Επιστροφή επί της Επένδυσης), περίπου το ίδιο νούμερο που είχε πετύχει και το ζευγάρι των συνταξιούχων.

Το ρεπορτάζ της Boston Globe προκάλεσε αίσθηση και οδήγησε τους διοργανωτές στην διακοπή του. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και έρευνα από τον τότε Γενικό Επιθεωρητή της πολιτείας, τον Greg Sullivan.

Ο Sullivan είπε αργότερα ότι η έρευνα ξεκίνησε με την υπόθεση ότι υπήρχε οργανωμένο έγκλημα ή κάποιου είδους διαφθορά στην διοργάνωση της λοταρίας, επιτρέποντας σε κάποιους να κερδίζουν σίγουρα χρήματα. Οι ερευνητές έψαξαν τα πάντα, ανέκριναν κόσμο, είδαν όλα τα αρχεία της διοργανώτριας αρχής και προσπαθούσαν να επιβεβαιώσουν την υπόθεση που πλέον όλος ο κόσμος μοιραζόταν, ότι κάπου θα έβρισκαν την παρανομία. Αλλά μάταια.

Όταν κατάλαβαν τι πραγματικά συνέβαινε, τους έπεσαν τα σαγόνια. Όχι μόνο δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα παράνομο, αλλά από τη δράση των ομάδων των Σέλμπι και των φοιτητών του ΜΙΤ, η πολιτεία είχε αυξημένα κέρδη από την συγκεκριμένη λοταρία. Οι διοργανωτές δεν έχαναν χρήματα. Η έρευνα κατέληξε ότι η δράση των ομάδων και ο μεγάλος όγκος παιχνιδιού δεν επηρέαζε τις πιθανότητες νίκης. Όταν ερχόταν το Rolldown του jackpot, όλοι οι παίκτες είχαν το ίδιο πλεονέκτημα, όχι μόνο οι συγκεκριμένοι.

Η πολιτεία της Μασαχουσέτης όμως διέκοψε την συγκεκριμενη λοταρία και αυτό ήταν το τέλος της εντυπωσιακής περιπέτειας του Τζέρι και της Μάρτζι Σέλμπι.

Επίλογος

Ο Τζέρι και η Μάρτζι, έφτασαν στα 65 τους χρόνια, να κάνουν ταξίδια 15 ωρών με το αυτοκίνητο για να πάνε 1.500 χιλιόμετρα μακριά, για να εκμεταλλευτούν το μαθηματικό πλεονέκτημα που είχναν βρει. Το άθροισμα των επάθλων που κέρδισε η επιχείρηση των δύο συνταξιούχων από τη λοταρία, ξεπερνούσε τα  $26 εκατομμύρια δολάρια.

Στον Τζέρι και τη Μάρτζι αντιστοιχούσαν καθαρά κέρδη μετά τον φόρο, λίγο πάνω από 6 εκατομμύρια δολάρια. Χρησιμοποίησαν τα κέρδη για να ανακαινίσουν το σπίτι τους και να βοηθήσουν τα 6 παιδιά τους και τις οικογένειές τους. Σήμερα έχουν 14 εγγόνια τους και 10 δισέγγονά.

Οι “μέτοχοι” της επιχείρησης που έχει πλέον κλείσει, ακόμα συναντιούνται συχνά και παίζουν πόκερ μια φορά την εβδομάδα με “φραγκοδίφραγκα”. Παίζουν με σεντς και απολαμβάνουν τις πίτες που μαγειρεύει η κυρία Σελμπι, καθώς θυμούνται πως τους κορόιδευαν οι αφελείς συμπολίτες τους στην αρχή.

Αυτό που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση μέχρι και σήμερα στον Τζέρι Σέλμπι, αλλά και σε όλους μας, είναι πως είναι δυνατόν να μην είχε δει κανείς άλλος αυτό το τρομερό λάθος στον σχεδιασμό της λοταρίας.

Πηγή φωτογραφιών: Huffington Post, ευγενική χορηγία της Dawn Tomlinson. Κεντρική φωτογραφία από τον Lyndon French.

Η απίστευτη απάτη στα καζίνο από άνθρωπο της Επιτροπής Παιγνίων

Το άρθρο Οι συνταξιούχοι που κέρδισαν εκατομμύρια βρίσκοντας “τρύπα” στη Λοταρία εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Εργάστηκε με τιμιότητα και αφοσίωση στη δουλειά του για πολλά χρόνια, αλλά κάποια στιγμή αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη θέση του για να κερδίσει χρήματα με παράνομες μεθόδους.

Κατάφερε να τροποποιήσει λογισμικό με τέτοιο τρόπο, ώστε με έναν προκαθορισμένο συνδυασμό ρίψεων νομισμάτων, μπορούσε να ενεργοποιήσει το τζάκποτ όποτε ήθελε. Αργότερα επέκτεινε τη δράση του και στο παιχνίδι ΚΙΝΟ, αλλά εκεί έκανε το μοιραίο λάθος που οδήγησε στη σύλληψή του.

Ποιος είναι ο Ρον Χάρις

Ο Ronald Dale Harris γεννήθηκε στης 3 Ιουλίου του 1956. Για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Μετά το σχολείο ο Ρον Χάρις σπούδασε προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Αφού άλλαξε μερικές δουλειές, μέσα από τις οποίες απέκτησε γνώσεις και εμπειρία, φτάνει  το 1983, να προσληφθεί από την Επιτροπή Εποπτείας Παιγνίων της Νεβάδα ως προγραμματιστής και τεχνικός εξοπλισμού σε ηλικία 27 ετών.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο Ρον Χάρις βελτιωνόταν συνεχώς στη δουλειά του. Ο προγραμματισμός ήταν πλέον σαν μητρική γλώσσα μέσα του. Ανέπτυξε μοναδικές ικανότητες φτάνοντας να μπορει να χειραγωγήσει προγράμματα και ηλεκτρονικό εξοπλισμό με μεγάλη ευκολία.

Ένα από τα βασικά κομμάτια της δουλειάς του είναι να επισκέπτεται τα καζίνο για να ελέγχει τα μικροτσίπ που καθορίζουν τη λειτουργία των κουλοχέρηδων για να διασφαλίζει ότι είναι τα σωστά και λειτουργούν απροβλημάτιστα.

Μέσα στα καθήκοντα του Χάρις είναι και να αναζητά τρόπους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τυχόν επίδοξοι απατεώνες για να κλέψουν στους κουλοχέρηδες, ώστε να δημιουργούνται από τους κατασκευαστές οι κατάλληλες άμυνες.

Με τον καιρό ο Χάρις έγινε ο Νο 1 ειδικός της υπηρεσίας του, για περιπτώσεις απάτης. Όποτε κάποιο καζίνο υποπτευόταν ηλεκτρονική απάτη, ο Ρον Χάρις ήταν ο άνθρωπος της επιτροπής που θα πήγαινε να ελέγξει τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό και τα παιχνίδια για να βγάλει το επίσημο πόρισμα.

Παράλληλα όμως η δουλειά του Χάρις ήταν να ελέγχει και τα καζίνο, ώστε να μην πειράζουν τα μηχανήματα για να πληρώνουν λιγότερα κέρδη στους παίκτες.

Μέσα από αυτές τις δουλειές ο Χάρις έφτασε να είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που γνώριζε ακριβώς πως λειτουργούσαν πολλές διαφορετικές μηχανές τυχερών παιχνιδιών.

Η απάτη του Ρον Χάρις στους κουλοχέρηδες

Στην καρδιά των μηχανημάτων τυχερών παιχνιδιών στα καζίνο υπήρχαν μικροτσίπ τύπου EPROM. Το όνομα βγαίνει από τα αρχικά Erasable Programmable Read Only Memory και ουσιαστικά σημαίνει ότι αυτό το τσιπ μπορεί να επαναπρογραμματιστεί. Ο Ρον Χάρις αποφασίζει να μην αφήσει ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία. Αυτός ο τύπος τσιπ του επέτρεπε να διαγράψει τις υπάρχουσες εντολές και να το επαναπρογραμματίσει όπως ήθελε αυτός.

Τα συγκεκριμένα μικροτσίπ ήταν αριθμημένα και κάθε κουλοχέρης είχε συγκεκριμένο μικροτσίπ μέσα του. Ο έλεγχος που γινόταν από ανθρώπους σαν τον Χάρις για την Επιτροπή Εποπτείας Παιγνίων της Νεβάδα ήταν αφενός να ελεγχθεί αν το μικροτσίπ που υπάρχει μέσα είναι το σωστό με βάση τον αριθμό του, και αφετέρου να ελεγχθεί η σωστή λειτουργία του.

Ο Ρον Χάρις έγραψε ένα πρόγραμμα για το συγκεκριμένο μικροτσίπ των κουλοχέρηδων, το οποίο ήταν ολόιδιο με το πρωτότυπο, αλλά είχε και μια κρυφή εντολή. Όταν ο παίκτης έβαζε κέρματα στον κουλοχέρη με συγκεκριμένη σειρά και ανάμεσα στα κέρματα ενεργοποιούσε συγκεκριμένο αριθμό περιστροφών, το μικροτσίπ ενεργοποιούσε το τζάκποτ στην επόμενη περιστροφή.

Ένα ακόμα σημείο που χρειαζόταν προσοχή ήταν το ποιος θα είναι ο νικητής των τζάκποτς. Προφανώς δεν θα μπορούσε να εμφανίζεται ο ίδιος, λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας. Έτσι, έπρεπε να βρει συνεργάτες που θα κερδίζουν και θα παραλαμβάνουν τα έπαθλα και τον ρόλο αυτό ανέλαβαν φίλοι του, συγγενείς του, μέχρι και η πρώην σύζυγός του.

Όποτε το σχέδιο έμπαινε σε εφαρμογή, το μέλος της ομάδας που είχε αναλάβει δράση εκείνη την ημέρα θα ξεκινούσε να παίζει στον “πειραγμένο” κουλοχέρη σαν κανονικός παίκτης. Λίγη ώρα αργότερα θα πατούσε τα πλήκτρα με τη σειρά που χρειαζόταν, ώστε να ενεργοποιηθεί το λογισμικό που είχε φτιάξει ο Χάρις για το μικροτσίπ και να αναλάβει δράση για να δώσει το τζάκποτ.

Για σχεδόν δύο χρόνια ο Χάρις και οι συνεργάτες του περνάνε απαρατήρητοι από τα καζίνο, κερδίζοντας συνεχώς στους κουλοχέρηδες της πολιτείας της Νεβάδα.

Η απάτη του Ρον Χάρις στο ΚΙΝΟ

Η απάτη με το μικροτσίπ στους κουλοχέρηδες μπορούσε να εφαρμοστεί μόνο στη Νεβάδα, αφού μόνο εκεί μπορούσε λόγω δουλειάς να πηγαίνει στα καζίνο και να πειράζει τα μικροτσίπ. Ο Χάρις καταλάβαινε ότι οι επαναλαμβανόμενες νίκες μέσα στην ίδια πολιτεία θα φαινόντουσαν ύποπτες. Τότε άρχισε να ασχολείται με το παιχνίδι Κίνο, το οποίο παίζεται στα καζίνο με ηλεκτρονικές κληρωτίδες, που χρησιμοποιούν Γεννήτρια Τυχαίων Αριθμών (RNG).

Ο Χάρις παρατήρησε ελαττώματα στην Γεννήτρια Τυχαίων Αριθμών που χρησιμοποιούσαν τα καζίνο για αυτό το παιχνίδι και έχοντας πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία που χρειαζόταν, μπορούσε να δουλέψει αντίστροφα για να προβλέψει τους αριθμούς της επόμενης κλήρωσης.

Τα ποσά που μπορούσε να κερδίσει στο Κίνο ήταν πολύ περισσότερα, αλλά με τα μεγάλα κέρδη έρχονται και οι διεξοδικοί έλεγχοι από τα καζίνο για τους νικητές, κάτι που ο Ρον Χάρις και οι συνεργάτες του ήθελαν προφανώς να αποφύγουν.

Το κόλπο στο Κίνο μπορούσε να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε καζίνο χρησιμοποιούσε τη συγκεκριμένη Γεννήτρια Τυχαίων Αριθμών για τις κληρώσεις του Κίνο.

Έχοντας εφαρμόσει τις μεθόδους απάτης που είχε εξελίξει σε πολλά καζίνο της Νεβάδα, ο Χάρις αποφασίζει να ταξιδέψει στην άλλη άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών, στην Ατλάντικ Σίτι, μαζί με έναν έμπιστο φίλο του, για να εφαρμόσουν την απάτη στο Κίνο.

Ο φίλος του ήταν ο Ριντ ΜακΝιλ, και θα ήταν αυτός που θα κέρδιζε και θα παραλάμβανε το έπαθλο.

Ο Ρον Χάρις είχε βρει τρόπο να κερδίζει χιλιάδες δολάρια από τα καζίνο όποτε ήθελε και ταυτόχρονα να διατηρεί μια καλοπληρωμένη δουλειά.

Η σύλληψη

Έχουμε φτάσει πλέον στο 1995 και ο Χάρις είναι 39 ετών, έχοντας κλείσει 12 χρόνια στη θέση του ως προγραμματιστής στην Επιτροπή Εποπτείας Παιγνίων της Νεβάδα.

Στις 14 Ιανουαρίου του 1995 ο Ριντ ΜακΝιλ μπαίνει στο καζίνο Bally’s Park Place στην Ατλάντικ Σίτι και κάθεται να παίξει Κίνο. Ο Χάρις ήταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με τον υπολογιστή του να καταγράφει τις κληρώσεις του Κίνο και να χρησιμοποιεί την “σπασμένη” γεννήτρια τυχαίων αριθμών για να προβλέψει τους αριθμούς της επόμενης κλήρωσης.

Μόλις ο υπολογιστής βγάζει τα αποτελέσματά του, ο Χάρις τα μεταφέρει μέσω ασύρματης ενδοεπικοινωνίας στο ακουστικό που έχει στο αυτί του ο ΜακΝιλ, ο οποίος αμέσως τα παίζει στο δελτίο του.

Λίγη ώρα μετά, μόλις ολοκληρώθηκε η επόμενη κλήρωση, ο ΜακΝιλ σηκώνεται και κατευθύνεται προς τα ταμεία με ένα δελτίο που έχει 8 στις 8 σωστές προβλέψεις!

Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι 1 στις 230 χιλιάδες και η πληρωμή για αυτή την επιτυχία ήταν 100 χιλιάδες δολάρια.

Όταν οι άνθρωποι του καζίνο ζήτησαν ταυτότητα από τον ΜακΝιλ, αυτός έκανε λάθος και δεν έδωσε την ταυτότητα που είχε χρησιμοποιήσει στο check-in στο ξενοδοχείο όταν έφτασε. Εκείνη η ταυτότητα τον έδειχνε ως κάτοικο των Νήσων Cayman. Αντί αυτής όμως, από το άγχος του, ο ΜακΝιλ έδωσε δίπλωμα οδήγησης το οποίο τον έδειχνε ως κάτοικο Λας Βέγκας.

Όταν αυτό διαπιστώθηκε από τους υπεύθυνους ασφαλείας, τον επισκέφτηκαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου για περαιτέρω έλεγχο, αφού ο ΜακΝιλ είχε πάει εκεί για να περιμένει να του ετοιμάσουν τις διαδικασίες απονομής του επάθλου. Εκεί είδαν και τον Ρον Χάρις, αλλά εκείνη την ώρα δεν είχαν κανένα στοιχείο εναντίον των δύο φίλων για να τους συλλάβουν.

Στο καζίνο έφτασαν άνθρωποι από την επιτροπή εποπτείας παιγνίων του New Jersey και εξετάζοντας την υπόθεση, σύντομα διαπιστώνουν ότι ο ΜακΝιλ μένει στο ίδιο δωμάτιο με τον Ρον Χάρις, ο οποίος είναι άνθρωπος που εργάζεται στην επιτροπή παιγνίων της Νεβάδα. Αμέσως υποπτεύονται ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ανεβαίνοντας όμως και πάλι στο δωμάτιο για να τον βρουν, διαπιστώνουν ότι αυτός έχει εξαφανιστεί.

Κάνουν έρευνα στο δωμάτιο, αλλά δεν βρίσκουν τίποτα, αφού ο Χάρις είχε πάρει μαζί του τον υπολογιστή. Αμέσως ενημερώνεται η ομοσπονδιακή αστυνομία, η οποία δεν περιορίζεται από σύνορα πολιτειών. Έτσι, μόλις ο Ρον Χάρις προσγειώνεται στη Νεβάδα για να επιστρέψει στο σπίτι του και τη δουλειά του, οι αρχές τον περίμεναν στο αεροδρόμιο και τον συνέλαβαν.

Μέσα από έρευνα μηνών από την πλευρά της αστυνομίας αποδεικνύεται ότι ο Ρον Χάρις είχε “πειράξει” πάνω από 30 κουλοχέρηδες στην πολιτεία της Νεβάδα, και ότι ήταν ο διοργανωτής της απάτης  στο Κίνο.

Οι ποινές

Τη σύλληψη του Ρον Χάρις ακολούθησαν 3 ακόμα συλλήψεις συνεργατών του, μεταξύ τους και η πρώην σύζυγός του, για συμμετοχή στις απάτες που είχε σχεδιάσει ο Χάρις. Οι ποινές των συνεργατών του Χάρις όμως είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα και κανείς τους δεν κατέληξε στη φυλακή.

Τον Ιούλιο του 1998 ο Ρον Χάρις δηλώνει ένοχος στις κατηγορίες τόσο στην πολιτεία της Νεβάδα, όσο και σε αυτήν του New Jersey και καταδικάζεται σε 7 χρόνια φυλακή. Αφέθηκε ελεύθερος δύο χρόνια αργότερα με περιοριστικούς όρους.

Το όνομα του Ρον Χάρις μπήκε στα black books των πολιτειών της Νεβάδα και του New Jersey, που είναι οι λίστες με τους ανθρώπους στους οποίους απαγορεύεται η είσοδος σε οποιοδήποτε καζίνο της πολιτείας.

Ο Ρον Χάρις κατοικεί σήμερα στο Λας Βέγκας και εργάζεται σε μια εκδοτική εταιρεία.

Η ιστορία του Ρον Χάρις αποτελεί την πρώτη καταγραφή απάτης, η οποία ήρθε από άτομο που εργαζόταν στην Επιτροπή Εποπτείας Παιγνίων. Αυτό προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στη διοίκηση της υπηρεσίας και πολλές αλλαγές στα μέτρα ασφαλείας, ώστε να μην μπορεί να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον.

Η απάτη του Ρον Χάρις δεν είναι από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει ποτέ, όσον αφορά στα χρηματικά ποσά που απέσπασε. Είναι όμως η πρώτη φορά που κάποιος εκμεταλλεύτηκε ελαττώματα στα ηλεκτρονικά κυκλώματα που είχαν μπει εκεί για να αυξήσουν την ασφάλεια. Για τον κόσμο των καζίνο, το όνομά του έγινε συνώνυμο της απόλυτης προδοσίας εκ των έσω.

Όχι, η FedEx ΔΕΝ σώθηκε από χρεοκοπία παίζοντας Μπλακτζακ

Το άρθρο Η απίστευτη απάτη στα καζίνο από άνθρωπο της Επιτροπής Παιγνίων εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Αφορά την εταιρεία μεταφορών FedEx, όπου λέγεται πως μετά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της, και ενώ τα οικονομικά της ήταν σε δυσχερή κατάσταση, ο ιδιοκτήτης της πήγε και έπαιξε Μπλακτζακ με τα τελευταία, υποτίθεται, χρήματα στα ταμεία της εταιρείας, και με τα κέρδη που αποκόμισε από αυτό το παιχνίδι λέγεται ότι έσωσε την εταιρεία του από σίγουρη χρεοκοπία.

Η εταιρεία FedEx και ο δημιουργός της

H Federal Express (FedEx) ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1971 από τον Φρέντερικ Σμιθ και ξεκίνησε να προσφέρει υπηρεσίες μεταφορών στο κοινό, έχοντας αρχικά 14 αεροσκάφη στον στόλο της, τα οποία εξυπηρετούσαν 25 διαφορετικές πόλεις. Τα χρήματα που είχε κληρονομήσει ο Σμιθ από τον πατέρα του, περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια, ήταν πολύ λίγα για το ξεκίνημα της εταιρείας. Έτσι ο Σμιθ αναζήτησε και κατάφερε να βρει επενδυτές και χρηματοδότες, συγκεντρώνοντας αρχικό κεφάλαιο 80 εκατομμυρίων δολαρίων για το ξεκίνημα της FedEx.

Ο Φρέντερικ Σμιθ, γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου του 1944, από ευκατάστατους γονείς σε ένα προάστιο του Μέμφις. Ο πατέρας του ήταν αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, αλλά πέθανε όταν ο Φρέντερικ ήταν μόλις 4 ετών.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Yale, στον τομέα των οικονομικών, ο Σμιθ κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρέτησε στο Βιετνάμ ως λοχίας.

Όπως έχει πει ο ίδιος το 1998 σε συνέντευξη στο περιοδικό Fortune, η εμπειρία που απέκτησε στον πόλεμο του Βιετνάμ του έδωσε πολύ διαφορετική οπτική, από αυτή που είχαν οι περισσότεροι επιχειρηματίες, για τον τρόπο σκέψης των υπαλλήλων τους και για το πόσο δίκαια πρέπει να φέρεσαι σε όλους. Θεωρεί ότι μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας της FedEx οφείλεται στα μαθήματα διοίκησης προσωπικού που πήρε στο στρατό.

Την πρώτη ημέρα λειτουργίας της, η FedEx μετέφερε 186 πακέτα και χρειάστηκε λίγος καιρός πριν η εταιρεία αρχίσει να έχει έναν αξιόλογο όγκο εργασίας, ώστε να επεκταθεί σε περισσότερες πόλεις.

Μόλις όμως η εταιρεία άρχισε να μεγαλώνει και να γεμίζει τον Σμιθ και τους επενδυτές του με αισιοδοξία, ήρθαν σημαντικές αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων, με αποτέλεσμα, μέχρι το 1974 η FedEx να χάνει μέχρι και 1 εκατομμύριο δολάρια κάθε μήνα!

Ο Σμιθ ζήτησε από τους επενδυτές του περισσότερα χρήματα για να μπορέσει η επιχείρηση να επιβιώσει, αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Η χρεοκοπία ήταν κοντά, αλλά τότε ήταν που… η μοίρα έκλεισε το μάτι στον Σμιθ.

Η υποτιθέμενη σωτηρία της FedEx μέσα από το Blackjack

Καθώς ο Σμιθ βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Σικάγο αναμένοντας την πτήση του για να επιστρέψει στο σπίτι του, στο Μέμφις, μετά μάλιστα από μία ακόμα αρνητική απάντηση από επενδυτή για κεφάλαια ενίσχυσης, αποφασίζει ξαφνικά να αλλάξει την πτήση του και να πάει στο Λας Βέγκας να ξεσκάσει.

Και εδώ είναι που η ιστορία αρχίζει να… παίρνει διαζύγιο από την αλήθεια.

Σύμφωνα με τον μύθο λοιπόν, ο Σμιθ πήρε μαζί του 5 χιλιάδες δολάρια για να τα παίξει στο καζίνο, τα οποία ήταν, υποτίθεται, τα τελευταία χρήματα στα ταμεία της εταιρείας. Όταν όμως μιλάμε για μια εταιρεία με αρχικά κεφάλαια 80 εκατομμυρίων δολαρίων, μοιάζει λίγο αστείο να λέμε ότι έφτασε να μετρά μόλις 5 χιλιάδες δολάρια στα ταμεία της.

Αναζητώντας πιο αξιόπιστες πηγές θα βρει κανείς ότι αυτά τα χρήματα δεν ήταν σε καμία περίπτωση τα τελευταία της εταιρείας. Σίγουρα δεν ήταν αμελητέο ποσό για τον Σμιθ, αλλά επίσης σίγουρα δεν ήταν και ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της εταιρείας.

Στο Λας Βέγκας ο Σμιθ κάθισε να παίξει Μπλακτζακ, κερδίζοντας τελικά 27 χιλιάδες δολάρια.

Εδώ ο μύθος που αναπαράγεται από τους περισσότερους αναφέρει ότι με αυτές τις 27 χιλιάδες σώθηκε η εταιρεία, αλλά ο Σμιθ έχει δηλώσει για το εν λόγω ποσό: «Οι 27 χιλιάδες δεν ήταν ποσό που έκρινε την βιωσιμότητα της FedEx, αλλά ήταν ένας οιωνός ότι τα πράγματα θα γινόντουσαν καλύτερα».

Και όντως έγιναν καλύτερα, αφού λίγο καιρό μετά μπόρεσε να βρει 11 εκατομμύρια δολάρια ως κεφάλαια ενίσχυσης από τους επενδυτές και να σώσει την εταιρεία του.

Η αλήθεια για την ιστορία της FedEx με το Μπλάκτζακ.

Την πλευρά της ιστορίας που περιγράφει τα 5 χιλιάδες δολάρια ως τα τελευταία χρήματα της εταιρείας, θα τη βρει κανείς στο βιβλίο Changing How The World Does Business, από τον Roger Frock, το οποίο είναι και η αρχική πηγή αυτού του μύθου.

Ο Φροκ ήταν στέλεχος της FedEx από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της και στο βιβλίο του περιγράφει ότι η εταιρεία χρειαζόταν 24 χιλιάδες δολάρια για καύσιμα μιας εβδομάδας για τα αεροπλάνα της, έχοντας μόλις 5 χιλιάδες στα ταμεία. Συνεχίζει περιγράφοντας την έκπληξή του όταν είδε στα ταμεία $32 χιλιάδες δολάρια και θυμάται τι του απάντησε ο Φρεντ Σμιθ όταν ρωτήθηκε πως μπόρεσε να πάρει αυτά τα χρήματα και να τα παίξει στο μπλακτζακ. Ο Φροκ υποστηρίζει ότι ο Σμιθ του είπε, «Τι σημασία έχει; Χρήματα να πληρώσουμε τα καύσιμα δεν είχαμε ούτως ή άλλως».

Σε ένα άλλο βιβλίο όμως, από τους διδάκτορες ψυχολογίας Jeffrey Strange, Timothy Brock και Melanie Green, με τίτλο Narrative Impact, Social and Cognitive Foundations, που σημαίνει, «Ο Αντίκτυπος της Αφήγησης: Κοινωνικά και Γνωστικά Θεμέλια», η συγκεκριμένη ιστορία αναφέρεται ως αποδεδειγμένος μύθος και χρησιμοποιείται σαν παράδειγμα διάδοσης ψευδών ιστοριών, όταν αυτές έχουν εντυπωσιακά στοιχεία.

Τέλος, ο ίδιος ο Fred Smith έχει δηλώσει σε μια συνέντευξη που του πήρε ο Charlie Rose, ότι υπάρχει αρκετός μύθος σε αυτήν την ιστορία, αφού τα εν λόγω χρήματα δεν ήταν σε καμία περίπτωση σωτήρια για την εταιρεία. Είπε χαρακτηριστικά ότι η εταιρεία χρωστούσε πολύ περισσότερα από 27 χιλιάδες δολάρια εκείνη την περίοδο και πως τα κέρδη του από το Λας Βέγκας ήταν σταγόνα στον ωκεανό.

Τα άρθρα του εγχώριου και διεθνή τύπου, τα οποία αναπαράγουν αυτή την ιστορία ως πραγματική, είναι πάρα πολλά, αφού ο τίτλος “Πώς η FedEx σώθηκε από χρεοκοπία μέσα από το μπλακτζακ” είναι… πιασάρικος και λειτουργεί ως click bait.

Πέρα όμως από τη διάψευση του ίδιου του Φρέντερικ Σμιθ, είναι και πρακτικά αδύνατο, μια εταιρεία με αρχικά κεφάλαια δεκάδων εκατομμυρίων να σώζεται από μόλις 27 χιλιάδες δολάρια.

Η FedEx εξελίσσεται σε παγκόσμιος κολοσσός

Παρότι η εταιρεία είχε χάσει πάνω από 13 εκατομμύρια δολάρια στα πρώτα 2 χρόνια λειτουργίας της, ο Σμιθ δεν σκέφτηκε ποτέ να εγκαταλείψει την ιδέα του. Όπως έχει δηλώσει, «Ήμουν απόλυτα αφοσιωμένος στον στόχο μου και δεσμευμένος απέναντι στους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα. Αν ήταν να καταρρεύσει η εταιρεία, θα πέφταμε δίνοντας μάχη. Δεν θα πέφταμε επειδή απλά εγώ τα παράτησα».

Και όπως όλοι γνωρίζουμε, η FedEx δεν κατέρρευσε. Μετά από μια εξαιρετική καμπάνια προώθησης, το 1976 η εταιρεία παρουσιάζει καθαρά κέρδη 3,6 εκατομμυρίων δολαρίων και δύο χρόνια αργότερα μπαίνει στο χρηματιστήριο. Μέχρι το 1999 η εταιρεία φτάνει να είναι κυρίαρχος της αγοράς, παραδίδοντας πάνω από 3 εκατομμύρια πακέτα ημερησίως σε 210 χώρες όλου του κόσμου. Η αξία της περιουσίας του Φρεντ Σμιθ σήμερα εκτιμάται στα 15 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η εργασία στο πανεπιστήμιο που «γέννησε» τη FedEx

Καθώς ο Φρέντερικ Σμιθ φοιτούσε στο πανεπιστήμιο του Γέιλ στα μέσα της δεκαετίας του 1960, έγραψε μια εργασία, στην οποία περιέγραφε την ιδέα του για μια εταιρεία μεταφορών, προσαρμοσμένη στη νέα εποχή της τεχνολογίας. Η εταιρεία θα χρησιμοποιούσε τα δικά της αεροπλάνα για να μεταφέρει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα δέματα των ανθρώπων που την εμπιστεύονταν.

Ο καθηγητής του δεν εντυπωσιάστηκε από την εργασία του Σμιθ και του έβαλε βαθμό C, αρκετά χαμηλό δηλαδή. Το σχόλιο του καθηγητή ήταν «Ενδιαφέρουσα ιδέα και καλά διαμορφωμένη, αλλά για να πάρεις μεγαλύτερο βαθμό θα πρέπει να είναι και πραγματοποιήσιμη».

Αρκετά χρόνια αργότερα, η καινοτόμος σκέψη του Σμιθ σε συνδυασμό με τις ικανότητές διοίκησης που κατείχε και την αποφασιστικότητά του, έκαναν αυτή την ιδέα πραγματικότητα. Σήμερα η FedEx είναι ένας κολοσσός με σχεδόν μισό εκατομμύριο εργαζόμενους παγκοσμίως, ενώ η αξία της ξεπερνά τα 35 δισεκατομμύρια δολάρια.

Κεντρική εικόνα
Φωτογράφος: Daniel Acker – Πηγή: bloomberg.com

Σαλούν Καουμπόηδες και Πόκερ, Μια Αληθινή Ιστορία από την Άγρια Δύση

Το άρθρο Όχι, η FedEx ΔΕΝ σώθηκε από χρεοκοπία παίζοντας Μπλακτζακ εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη πιστολέρο. Ήταν ένας άνθρωπος που έγινε θρύλος όσο ήταν εν ζωή, τόσο για τις ικανότητές του στο σημάδι όσο και για τη μοναδική του προσωπικότητα.

Ο Wild Bill είχε έναν τρόπο να τραβάει την προσοχή όπου κι αν βρισκόταν. Ψηλός, με μακριά ξανθά μαλλιά και επιβλητικό βλέμμα, άφηνε το στίγμα του σε κάθε πόλη που περνούσε, είτε ως κυνηγός επικηρυγμένων, είτε ως σερίφης, είτε ως παίκτης στα τραπέζια του πόκερ. Πάνω από 100 χρόνια μετά το θάνατό του, έγινε ένα από τα αρχικά μέλη του Poker Hall of Fame.

Ποιος ήταν ο Τζέιμς Μπάτλερ Χίκοκ

Ο Τζέιμς Μπάτλερ Χίκοκ, γνωστός στην αμερικανική λαογραφία ως “Wild Bill”, γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1837 στο Χόμερ του Ιλινόις, σημερινό Τρόι Γκρόουβ, και από πολύ νωρίς έδειξε πως ήταν παιδί με έντονη αίσθηση του καθήκοντος. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια με αντιδουλοκτητικά ιδανικά.

Ο πατέρας του, Γουίλιαμ, ήταν ενεργό μέλος του Υπόγειου Σιδηροδρόμου, ενός δικτύου που βοηθούσε δραπέτες σκλάβους να φτάσουν σε ελεύθερα εδάφη. Η αίσθηση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του νεαρού Χίκοκ, ο οποίος από μικρός έδειξε ότι δεν είχε την πρόθεση να ακολουθήσει μια συμβατική πορεία ζωής.

Σε ηλικία μόλις 18 ετών, εγκατέλειψε το σπίτι του για να αναζητήσει την τύχη του στα σύνορα του Κάνσας, όπου σύντομα εντάχθηκε σε πολιτοφυλακές και μισθοφορικά σώματα που εμπλέκονταν στον εμφύλιο πόλεμο της περιοχής ενάντια στη δουλεία.

Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Χίκοκ υπηρέτησε τόσο ως ανιχνευτής όσο και ως κατάσκοπος για τον στρατό των Βορείων. Η εμπειρία του στον πόλεμο όχι μόνο τον ενίσχυσε σωματικά και ψυχολογικά, αλλά τον καθιέρωσε και ως δεινό σκοπευτή και ιππέα. Έγινε γνωστός για τις επιθετικές του ενέργειες πίσω από τις γραμμές των Νοτίων και απέκτησε φήμη ανθρώπου αδίστακτου, αλλά και γενναιόδωρου προς τους συμμάχους του.

Μετά τον πόλεμο, η φήμη του άρχισε να γιγαντώνεται, αν και όχι πάντα από την αλήθεια, καθώς κάποιες από τις ιστορίες του είχαν δημιουργηθεί στη φαντασία των δημοσιογράφων της εποχής. Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν υπολειπόταν ιδιαίτερα της μυθοπλασίας. Ο Wild Bill υπηρέτησε σε διάφορους ρόλους, από σερίφης και στρατάρχης πόλεων, μέχρι σωματοφύλακας και ντετέκτιβ.

Η προσέγγισή του στον νόμο ήταν αυστηρή αλλά δίκαιη. Συχνά οι μέθοδοί του περιλάμβαναν βία, πάντοτε όμως στο όνομα της αποκατάστασης της τάξης. Ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τα περίστροφα του ήταν αξιοθαύμαστος. Λέγεται πως μπορούσε να τραβήξει και τα δύο όπλα ταυτόχρονα και να πετύχει δύο διαφορετικούς στόχους του με απόλυτη ακρίβεια.

Η πρώτη μονομαχία με πιστόλια στην Άγρια Δύση

Η διένεξη ανάμεσα στον Τζέιμς Μπάτλερ «Wild Bill» Χίκοκ και τον Ντέιβις Τάτ αποτελεί μία από τις πλέον εμβληματικές και ταυτόχρονα τραγικές αναμετρήσεις στην ιστορία της Άγριας Δύσης. Ήταν ένα περιστατικό που δεν χαρακτηρίστηκε μόνο από την ένταση της προσωπικής διαμάχης, αλλά και από την πολιτισμική του απήχηση, αφού θεωρείται η πρώτη καταγεγραμμένη μονομαχία με πιστόλια σε δημόσιο χώρο, που ανταποκρίνεται στη μυθολογία των ταινιών «Γουέστερν».

Μετά το τέλος του εμφυλίου, το 1865, ο Χίκοκ εγκαταστάθηκε στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, όπου έβγαζε χρήματα παίζοντας πόκερ. Εκεί ξεκίνησε μια διαρκής προσωπική διαμάχη με τον Ντέιβις Τατ, έναν άλλο τζογαδόρο της περιοχής. Αρχικά οι δυο τους είχαν γίνει φίλοι, αργότερα όμως άρχισαν να έχουν διαφωνίες για χρέη από παιχνίδια πόκερ, αλλά και επειδή ποθούσαν τις ίδιες γυναίκες.

Ο Χίκοκ χρωστούσε στον Τατ 25 δολάρια από παιχνίδι πόκερ. Μέχρι να ξεχρεώσει, έδωσε στον Τατ ένα χρυσό ρολόι, το οποίο όμως είχε μεγάλη συναισθηματική αξία για τον Χίκοκ και ζήτησε από τον Τατ να μην το φοράει δημόσια. Ο Τάτ, για να προσβάλλει τον Χίκοκ, άρχισε να φορά το ρολόι επιδεικτικά, ενώπιον όλων, γύρω από την πλατεία της πόλης, πράξη που ερμηνεύτηκε ως ηθική ταπείνωση για έναν άνδρα σαν τον Wild Bill

Όταν ο Χίκοκ είδε τελικά τον Τατ να το φοράει δημόσια τον προειδοποίησε να το βγάλει αμέσως, αλλιώς θα μονομαχήσουν. Παρά τις αρχικές προσπάθειες να αποκλιμακώσει την ένταση μέσω συστάσεων και προειδοποιήσεων, ο Χίκοκ δεν μπορούσε να ανεχτεί αυτήν την ανοιχτή πρόκληση.

Το πρωί της 21ης Ιουλίου, έκανε σαφές σε τρίτους πως αν ο Τάτ τολμούσε να διασχίσει την κεντρική πλατεία φορώντας το ρολόι, θα το πλήρωνε με τη ζωή του. Όταν ο Τάτ τελικά εμφανίστηκε, όρθιος και αλαζονικός, απέναντι από τον Χίκοκ, ο χρόνος πάγωσε.

Οι δύο άνδρες στάθηκαν σε απόσταση περίπου 75 βημάτων, κοιτώντας ο ένας τον άλλο κάτω από το καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Η μονομαχία κράτησε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ο Χίκοκ, πιο γρήγορος και εύστοχος, πυροβόλησε πρώτος. Η σφαίρα βρήκε τον Τάτ κατευθείαν στην καρδιά. Λέγεται ότι ο Ντέιβις Τατ αναφώνησε «Boys, I’m killed» («Παιδιά, Σκοτώθηκα»), πριν σωριαστεί νεκρός.

Αυτού του τύπου οι μονομαχίες έχουν αποτυπωθεί στη μεγάλη οθόνη πολλές φορές στις ταινίες γουέστερν και ονομάζονται Quick-Draw Duel. Η μονομαχία ανάμεσα στον Χίκοκ και τον Τατ είναι η πρώτη καταγεγραμμένη μονομαχία τέτοιου είδους στην ιστορία.

Ο Χίκοκ δικάστηκε για φόνο για αυτή την υπόθεση, αλλά αθωώθηκε καθώς κρίθηκε ότι συμμετείχε σε δίκαιη μονομαχία και υπερασπιζόταν τη ζωή του, μια απόφαση που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις από τον κόσμο.

Tο επεισόδιο αυτό εκτόξευσε τη φήμη του Χίκοκ. Πλέον δεν ήταν απλώς ένας πιστολέρο, ήταν ένας άνδρας που είχε σκοτώσει για την τιμή του, και η φήμη αυτή τον ακολουθούσε. Οι εφημερίδες της εποχής γέμισαν με φλογερά άρθρα για τη μονομαχία, και ο Wild Bill μεταμορφώθηκε σε αρχέτυπο του μοναχικού άνδρα που πορεύεται με το όπλο του, υπερασπίζοντας την αξιοπρέπεια πάση θυσία

Η διαμάχη με τη δραματική κατάληξη

Στις 15 Απριλίου του 1871, ο Χίκοκ έγινε διοικητής της αστυνομίας στην πόλη Άμπιλεν του Κάνσας. Εκεί υπήρχε και το Σαλούν “The Bull’s Head”, με ιδιοκτήτες τους τζογαδόρους και επιχειρηματίες Μπεν Τόμπσον και Φιλ Κόου. Σε πλαϊνό εξωτερικό τοίχο του σαλούν, είχαν ζωγραφίσει την εικόνα ενός μεγάλου ταύρου με τεράστιο… πέος σε στύση, για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου.

Αρκετοί πολίτες διαμαρτυρήθηκαν στον Χίκοκ για αυτή την εικόνα, ο οποίος ζήτησε από τους Τόμπσον και Κόου να την αφαιρέσουν. Αυτοί αρνήθηκαν και έτσι ο Χίκοκ παραποίησε τη ζωγραφιά ο ίδιος, εξοργίζοντας τους ιδιοκτήτες του σαλούν. Ο Κόου προσπάθησε να πληρώσει για να σκοτώσουν τον Χίκοκ αλλά δε βρήκε αποδέκτες της προσφοράς του. Στο μεταξύ είχε κάνει γνωστή σε όλους την αντιπάθειά του για τον Χίκοκ.

Στις 5 Οκτωβρίου του 1871, ο Χίκοκ στεκόταν στην άκρη του δρόμου, όταν είδε τον Κόου να πυροβολεί δύο φορές για να σταματήσει έναν τσακωμό στο δρόμο. Αμέσως διέταξε τη σύλληψη του Κόου γιατί πυροβολούσε άσκοπα εντός των ορίων της πόλης. Ο Κόου είπε ότι πυροβολούσε έναν αδέσποτο σκύλο, αφού αυτό ήταν τότε μια αποδεκτή συμπεριφορά, και πάνω στην διαφωνία σήκωσε το όπλο του και σημάδεψε τον Χίκοκ.

Αυτός όμως πυροβόλησε πρώτος σκοτώνοντας τον Κόου. Αμέσως μετά είδε με την άκρη του ματιού του κάποιον να τρέχει προς το μέρος του και πυροβόλησε δύο φορές εναντίον του ενστικτωδώς, σκοτώνοντάς τον. Ο άνθρωπος που πυροβόλησε ήταν ο βοηθός του, Μάικ Γουίλιαμς, που ερχόταν να τον βοηθήσει.

Αυτό το γεγονός σημάδεψε τον Χίκοκ για την υπόλοιπη ζωή του και αυτή ήταν η τελευταία φορά που ο Χίκοκ ενεπλάκη σε μονομαχία. Δύο μήνες αργότερα τον απάλλαξαν από τα καθήκοντά του ως διοικητής της αστυνομίας της πόλης.

Γάμος και φήμες για σχέση του Wild Bill με την Καλάμιτι Τζέιν

Ο Χίκοκ παντρεύτηκε σε ηλικία 39 ετών την Άγκνες Θάτσερ Λέικ, η οποία ήταν τότε 45 και χήρα. Ο γάμος τους έγινε στις 5 Μαρτίου του 1876. Η Άγκνες Λέικ ήταν ιδιοκτήτρια περιοδεύοντος θιάσου και γνώρισε τον Χίκοκ 5 χρόνια νωρίτερα όταν έδωσαν παράσταση στην πόλη Άμπιλεν, στην οποία ο Χίκοκ ήταν τότε διοικητής της αστυνομίας. Λίγους μήνες μετά τον γάμο τους, ο Χίκοκ έφυγε για τα χρυσωρυχεία της Νότιας Ντακότα.

Ο Χίκοκ έγραφε συχνά γράμματα στη σύζυγό του. Σε ένα από αυτά έγραψε, «Αγάπη μου, σύντομα θα έχουμε το δικό μας σπίτι. Και τότε θα είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι», δείχνοντας ότι τα χρόνια που ήθελε να είναι ο φόβος και ο τρόμος της άγριας δύσης είχαν περάσει και ότι πλέον ποθούσε μια πιο ήσυχη ζωή.

Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Χίκοκ έγραψε ένα συγκινητικό γράμμα στη σύζυγό του, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, «Άγκνες, αγάπη μου, αν η τύχη τα φέρει έτσι και δεν συναντηθούμε ξανά, την ώρα που θα πυροβολώ την τελευταία μου σφαίρα, θα ψιθυρίσω απαλά το όνομα της γυναίκας μου – Άγκνες – και με ευχές ακόμα και για τους εχθρούς μου, θα ρίξω τη μεγάλη βουτιά και θα κολυμπήσω ως την απέναντι πλευρά».

Η Μάρθα Τζέιν Κανάρι, γνωστή ως Καλάμιτι Τζέιν, υποστήριξε στην αυτοβιογραφία της ότι είχε παντρευτεί τον Χίκοκ και τον χώρισε για να μπορέσει αυτός να παντρευτεί την Άγκνες Λέικ. Οι δυο τους γνωρίζονταν σίγουρα και είχαν και κοινούς φίλους, αλλά υπάρχουν ελάχιστες αναφορές για ερωτική σχέση μεταξύ τους και καμία αναφορά στο γάμο τους, πέραν της αυτοβιογραφίας της Καλάμιτι Τζέιν.

Ο Θάνατος του Wild Bill Hickok

1 Αυγούστου, 1876, ο Χίκοκ έπαιζε πόκερ στο σαλούν Nuttal & Mann’s, στην πόλη Ντέντγουντ της Νότιας Ντακότα. Στο μπαρ καθόταν ο Τζακ ΜακΚόλ και όταν άνοιξε θέση στο τραπέζι του Χίκοκ, ο ΜακΚόλ κάθισε να παίξει, παρότι ήταν εμφανώς μεθυσμένος. Σύντομα είχε χάσει αρκετά χρήματα και ο Χίκοκ τον παρότρυνε να σταματήσει το παιχνίδι και του πρόσφερε χρήματα για να φάει πρωινό. Ο ΜακΚόλ δέχθηκε τα χρήματα, αλλά λέγεται ότι έφυγε προσβεβλημένος από αυτήν την κίνηση του Χίκοκ.

Την επόμενη ημέρα, 2 Αυγούστου 1876, ο Χίκοκ έπαιζε και πάλι πόκερ. Συνήθως καθόταν με την πλάτη στον τοίχο για να βλέπει ποιος μπαίνει από την είσοδο του σαλούν, αλλά η μόνη διαθέσιμη θέση ήταν με πλάτη στην πόρτα. Ζήτησε επανηλειμμένα από έναν άλλον παίκτη, τον Charles Rich, να αλλάξουν θέσεις, αλλά ο Rich αρνήθηκε.

Ο ΜακΚόλ μπήκε στο σαλούν, έφτασε πίσω από τον Χίκοκ, έβγαλε το όπλο του, ένα 45άρι Colt και φώναξε, «Ανάθεμά σε! Πάρε αυτό!» πριν πυροβολήσει τον Χίκοκ εξ επαφής στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο Χίκοκ πέθανε αμέσως. Η σφαίρα βγήκε από το μάγουλό του και χτύπησε έναν άλλο παίκτη στον αριστερό καρπό. Ο ΜακΚόλ προσπάθησε να διαφύγει, αλλά τον βρήκαν λίγο αργότερα να κρύβεται και τον συνέλαβαν.

Οι δύο δίκες του ΜακΚόλ

Το κίνητρο του ΜακΚόλ δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα και σήμερα. Οι περισσότεροι λένε ότι ήταν ο θυμός του, αφού θεωρούσε ότι ο Χίκοκ τον είχε προσβάλει την προηγούμενη ημέρα, όταν του έδωσε χρήματα για πρωινό. Στην πρώτη του δίκη, όμως, ο ΜακΚόλ υποστήριξε ότι το έκανε για να πάρει εκδίκηση για τον αδερφό του, ο οποίος, υποστήριξε ο ΜακΚόλ, είχε δολοφονηθεί από τον Χίκοκ. Τα αρχεία της εποχής δεν επιβεβαιώνουν τον ΜακΚόλ, αφού φαίνεται ότι είχε αρκετές αδερφές, αλλά κανέναν αδερφό.

Το δικαστήριο κράτησε μόλις δύο ώρες και αθώωσε τον ΜακΚόλ, μια απόφαση που προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, μέχρι και ειρωνικά άρθρα στον τοπικό τύπο. Λίγο καιρό αργότερα όμως, και ενώ ο ΜακΚόλ περηφανευόταν δημόσια για τη δολοφονία του Χίκοκ, τον συνέλαβαν ξανά και πέρασε νέο δικαστήριο, στην πόλη Γιάνκτον, την πρωτεύουσα της περιοχής της Ντακότα.

Κανονικά δεν επιτρέπεται να γίνει δεύτερη δίκη για το ίδιο αδίκημα, αλλά το πρώτο δικαστήριο αφενός δεν ήταν σε αναγνωρισμένη κομητεία και αφετέρου, η διαδικασία επιλογής των ενόρκων δεν είχε γίνει με τον νόμιμο τρόπο. Στη δεύτερη δίκη ο ΜακΚόλ κρίθηκε ένοχος. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού και η ποινή του εκτελέστηκε 3 μήνες μετά, 1 Μαρτίου του 1877.

Σήμερα, στην πόλη Deadwood της Νότιας Ντακότα, κάποια καλοκαιρινά βράδια δίνεται μια παράσταση, που αναπαριστά την ημέρα που ο ΜακΚόλ πυροβόλησε τον Χίκοκ πισώπλατα.

Ο Wild Bill στη μικρή και μεγάλη οθόνη

Ο Χίκοκ είναι ένας από τους πλέον διάσημους χαρακτήρες της παλιάς αμερικανικής δύσης και απεικονίζεται αρκετά συχνά στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, με αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς να έχουν πάρει το ρόλο του.

• Η πρώτη κινηματογραφική ταινία για τη ζωή του γυρίστηκε το 1923 στη βουβή ταινία Wild Bill Hickok.
• Η ταινία The Plainsman του 1936 με τον Γκάρι Κούπερ στο ρόλο του Χίκοκ, ασχολείται με την υποτιθέμενη σχέση του Χίκοκ με την Καλάμιτι Τζέιν και παρουσιάζει στιγμιότυπα της ζωής του.
• Το The White Buffalo του 1977, περιγράφει τη μάχη του Χίκοκ με έναν δολοφονικό άσπρο βούβαλο, που τον κυνηγάει στους εφιάλτες του. Στον ρόλο του Χίκοκ, ο Τσαρλς Μπρόνσον.
• Ο Τζεφ Μπρίτζες έχει επίσης παίξει τον Χίκοκ στην ταινία Wild Bill του 1995, χωρίς όμως η ταινία να περιγράφει πραγματικές πτυχές της ζωής του.

Άλλοι γνωστοί ηθοποιοί που έχουν παίξει τον Χίκοκ σε ταινίες και σειρές είναι ο Κιθ Κάρανταϊν σε σειρά της HBO, ο Τζος Μπρόλιν σε τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ‘90 και ο Λουκ Χέμσγουερθ σε ταινία του 2017 με τίτλο Hickok (φωτ.).

Ο Χίκοκ στο Poker Hall of Fame και το «Dead Man’s Hand»

Το Poker Hall of Fame ιδρύθηκε το 1979, ανακοινώνοντας 7 ονόματα ως τα πρώτα του μέλη. 103 χρόνια μετά το θανατό του, ο Τζέιμς «Wild Bill» Χίκοκ είναι ένα από αυτά τα επτά ονόματα των πρωτοεισαχθέντων στο Poker Hall of Fame.

O Wild Bill έγινε μέρος της ιστορίας του πόκερ, όχι μόνο γιατί ήταν διάσημος για τις ικανότητές του στο παιχνίδι, αλλά και εξαιτίας των συνθηκών του θανάτου του. Όταν τον πυροβόλησε πισώπλατα ο ΜακΚόλ, ο Χίκοκ έπαιζε 5-card-stud και στο τραπέζι, τα τέσσερα ανοιχτά φύλλα του Χίκοκ ήταν δύο μαύροι άσσοι και δύο μαύρα 8άρια. Από τότε, ο συνδυασμός Άσσοι – Οχτάρια στο πόκερ λέγεται και «Dead Man’s Hand», δηλαδή Το «Χέρι του Νεκρού», εξαιτίας του Wild Bill Hickok.

Πηγές εικόνων: Wikimedia Commons/HowStuffWorks, Harper’s Magazine, Heritage Auctions, www.gothicwestern.com, imdb.com.

Λούις Κολαβέκιο, ο άρχοντας των πλαστών κερμάτων για καζίνο

Το άρθρο Σαλούν Καουμπόηδες και Πόκερ, Μια Αληθινή Ιστορία από την Άγρια Δύση εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Η ιστορία του ξεκινά στη δεκαετία του 1990, σε μια εποχή που τα καζίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες άνθιζαν. Κουλοχέρηδες που δούλευαν με μεταλλικές μάρκες (tokens), τζίροι εκατομμυρίων, και ένας μηχανισμός που φαινομενικά δεν είχε «τρύπες». Ο Κολαβέκιο όμως βρήκε τρόπο να παραπλανήσει τα καζίνο και να κερδίσει εκατομμύρια.

Ο Κολαβέκιο παρήγαγε χιλιάδες πλαστά νομίσματα, τα οποία χρησιμοποιούσε όχι για να τα πουλήσει, αλλά για να παίζει στους κουλοχέρηδες. Έπειτα εξαργύρωνε τα κέρδη σαν νόμιμος παίκτης.

Λούις Κολαβέκιο, από τα κοσμήματα στην παρανομία

Ο Λούις γεννήθηκε το 1942 στο Ρόουντ Άιλαντ και γρήγορα απέκτησε φήμη ως ταλαντούχος κοσμηματοπώλης. Μπορούσε να δουλέψει πάνω σε κάθε είδους μέταλλο με μεγάλη ακρίβεια. Η εταιρεία του, Trop Jewelry Co., διακρίθηκε για την ικανότητά της στην επεξεργασία μετάλλων υψηλής ποιότητας. Όμως, μετά από μια καταστροφική ληστεία το 1990, ο Κολαβέκιο έχασε τα πάντα. Αυτή η ατυχία φαίνεται πως ήταν καταλυτική για τη στροφή του προς την απάτη.

Η γνώση του στην κατασκευή καλουπιών και η ακρίβειά του στα μέταλλα τον ώθησαν σε έναν νέο στόχο. Την αναπαραγωγή των μεταλλικών κερμάτων που χρησιμοποιούνταν στους κουλοχέρηδες των καζίνο.

Αρχές του 1993 παίρνει μερικά μεταλλικά tokens από καζίνο στο σπίτι του και δοκιμάζει να τα αντιγράψει. Οι πρώτες του προσπάθειες ήταν αποτυχημένες, παρότι στο δικό του μάτι, οι μάρκες του ήταν ίδιες με τις γνήσιες.

Όταν μία μάρκα του έπεσε στο πάτωμα, παρατήρησε ότι έκανε διαφορετικό ήχο από τη γνήσια και έτσι κατάλαβε ότι η διαφορά ήταν στο μείγμα μετάλλων που χρησιμοποιούσε.

Τον Φεβρουάριο του 1994 καταφέρνει να κατασκευάσει τις πρώτες μεταλλικές μάρκες που μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε φρουτάκια στα καζίνο. Ήταν το Foxwood Casino στο Λας Βέγκας και ξεκινάει να κερδίζει χρήματα. Είχε ήδη ξοδέψει πάνω από $50 χιλιάδες σε υλικά και μηχανές και έπρεπε να αρχίσει να παίρνει πίσω κάποια από αυτά.

Κερδίζει σχετικά μικρά ποσά, της τάξης των 2 ή 3 χιλιάδων δολαρίων σε κάθε επίσκεψη, σε μια προσπάθεια να μην τραβήξει την προσοχή των ανθρώπων του καζίνο. Ταυτόχρονα εξελίσσει τις μάρκες του και το 1995 βάζει στο κόλπο και τη σύζυγό του, Τζούλι.

Πηγαίνουν μαζί στο Ατλάντικ Σίτι, περιφέρονται από καζίνο σε καζίνο και δρέπουν τους καρπούς των κόπων τους. Τα αντίγραφα του Λούις Κολαβέκιο ήταν τόσο τέλεια, που διέφευγαν τον έλεγχο ακόμα και των πιο έμπειρων τεχνικών ασφαλείας.

Η μέθοδος κατασκευής

Το επίπεδο παραχάραξης του Κολαβέκιο ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Χρησιμοποιούσε μηχανές EDM (Electrical Discharge Machining), τεχνολογία που προορίζεται για κατασκευές υψηλής ακρίβειας στην αεροδιαστημική και ιατρική βιομηχανία. Δημιουργούσε καλούπια για νομίσματα που δεν διέφεραν σε τίποτα από τα αυθεντικά: ίδιο βάρος, ίδιο υλικό, ίδιο φινίρισμα.

Το βασικό του πρόβλημα ήταν ότι δε μπορούσε να γνωρίζει το ακριβές κράμα μετάλλων, από το οποίο ήταν κατασκευασμένα τα γνήσια κέρματα των καζίνο. Δε μπορούσε να στείλει ένα κέρμα για χημική ανάλυση, κανένα εργαστήριο δε θα αναλάμβανε τέτοιο έργο αφού ήταν παράνομο. Πήρε λοιπόν ένα γνήσιο κέρμα, το σφυρηλάτησε σε μορφή μενταγιόν, το έκανε αγνώριστο και το έστειλε για χημική ανάλυση με την ιδιότητα του χρυσοχόου και κοσμηματοπώλη, κάτι που ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Το εργαστήριο δεν υποψιάστηκε τίποτα και του έστειλε την ακριβή χημική ανάλυση των γνήσιων tokens των καζίνο.

Το επόμενο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν ότι το συγκεκριμένο κράμα μετάλλων απαγορευόταν να πωληθεί. Ο Κολαβέκιο έψαξε πάρα πολύ για να βρει το κοντινότερο δυνατό κράμα και τα κατάφερε. Σύμφωνα με τις αρχές, τα κέρματα που παρήγαγε ο Λούις ήταν κατασκευασμένα με τέτοιο βαθμό ακρίβειας, που ήταν αδύνατο να τα ξεχωρίσει από τα γνήσια με οπτικό έλεγχο ακόμα και ο πιο έμπειρος ελεγκτής.

Ο Λούις Κολαβέκιο παρήγαγε χιλιάδες πλαστά νομίσματα, τα οποία χρησιμοποιούσε για να παίζει στους κουλοχέρηδες. Έπειτα εξαργύρωνε τα κέρδη σαν νόμιμος παίκτης. Ο συνδυασμός γνώσης, υπομονής και τεχνολογίας του έδωσε τη δυνατότητα να αποκομίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια.

Η πτώση του Λούις Κολαβέκιο

Τον Σεπτέμβριο του 1996, το καζίνο Ceasar’s στην Ατλάντικ Σίτι κάνει καταμέτρηση των κερμάτων στους κουλοχέρηδες και βρίσκει 24 χιλιάδες δολάρια περισσότερα από όσα έπρεπε.

Ψάχνουν διεξοδικά, αλλά δεν μπορούν να εντοπίσουν κανένα πλαστό κέρμα ανάμεσα στα γνήσια. Ενημερώνουν τα άλλα καζίνο της περιοχής και το ένα μετά το άλλο ανακαλύπτουν πλεόνασμα κερμάτων.

Στέλνουν δείγματα κερμάτων για χημική ανάλυση όπου διαπιστώνεται ότι κάποια από αυτά έχουν ελαφρώς διαφορετική σύνθεση από τα γνήσια.

Η επιμονή των καζίνο να ανακαλύψουν την πηγή των περίεργων «ανεξήγητων» νομισμάτων, τους οδήγησε σε στενή συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες και το FBI.

Παρακολουθούν τις κάμερες εντατικά και μετά από λίγο καιρό παρατηρούν έναν επισκέπτη να ρίχνει σε κουλοχέρη τρία μεταλλικά tokens αξίας 100 δολαρίων το καθένα, αλλά το μηχάνημα ήταν χαλασμένο και του τα «έφαγε». Η λογική αντίδραση οποιουδήποτε παίκτη, θα ήταν να πάει στους ανθρώπους του καζίνο να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει τα χρήματά του. Αυτό όμως δεν έγινε. Ο επισκέπτης αποχωρεί ήρεμα και πηγαίνει σε άλλο μηχάνημα, όπου συνεχίζει να παίζει σα να μη συνέβη τίποτα.

Βρίσκουν τα τρία tokens των 100 δολαρίων και διαπιστώνουν ότι είναι ίδια με τα πλαστά που είχαν ανακαλύψει. Πλέον έχουν ένα πρόσωπο και χρειάστηκε λίγος καιρός για να μάθουν και το όνομά του. Ήταν ο Λούις Κολαβέκιο. Η έρευνα οδήγησε στο σπίτι του Κολαβέκιο, όπου και ανακαλύφθηκε ένα πλήρες εργαστήριο παραχάραξης.

Συνελήφθη με περισσότερα από 360 κιλά πλαστών νομισμάτων στην κατοχή του. Το 1997 καταδικάστηκε σε 27 μήνες φυλάκιση. Παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, η προσωπικότητά του και η παρουσία του ως ένας ιδιοφυής «τεχνίτης», τον κατέστησαν κάτι σαν «λαϊκό ήρωα» για πολλούς.

Η επανεμφάνιση και τα τελευταία χρόνια

Η ιστορία δεν τελειώνει με την πρώτη του σύλληψη. Ο Κολαβέκιο επανήλθε το 2006, αυτή τη φορά με ψεύτικα χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων. Ξανασυνελήφθη, ξαναφυλακίστηκε, και όταν αποφυλακίστηκε, παρουσίασε τον εαυτό του ως συγγραφέα και… σύμβουλο ασφαλείας για καζίνο.

Μάλιστα, κυκλοφόρησε το βιβλίο You Thought It Was More – Adventures of the World’s Greatest Counterfeiter, όπου αφηγείται την πορεία του από την κορυφή της παραχάραξης μέχρι το κελί της φυλακής.

Το 2019, σε ηλικία 77 ετών, καταδικάστηκε για τελευταία φορά για κατοχή πλαστών χαρτονομισμάτων και εξοπλισμού παραχάραξης. Τον Απρίλιο του 2020, στην κορύφωση της πανδημίας COVID-19 απελευθερώθηκε λόγω επιδείνωσης της υγείας του και πέθανε λίγο αργότερα, τον Ιούλιο, σε ηλικία 78 ετών, από χρόνια αναπνευστικά προβλήματα.

Ο Λούις Κολαβέκιο παραμένει μέχρι σήμερα μια μυθική φιγούρα στον κόσμο των τυχερών παιχνιδιών. Η δράση του ανάγκασε τα καζίνο να μεταβούν από τα μεταλλικά νομίσματα σε χάρτινα κουπόνια και αργότερα σε ψηφιακά συστήματα πληρωμών, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής. Εκτιμάται ότι πολλά από τα πλαστά κέρματα του Λούις Κολαβέκιο ήταν σε κυκλοφορία μέχρι και την απόσυρση αυτής της μεθόδου συναλλαγών από τα καζίνο.

Πώς ο Έντουαρντ Θορπ νίκησε το Μπλακτζάκ και τη Wall Street

Το άρθρο Λούις Κολαβέκιο, ο άρχοντας των πλαστών κερμάτων για καζίνο εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Η μέθοδος του Θορπ βασιζόταν σε μια στατιστική ανάλυση πιθανοτήτων, η οποία απέδειξε ότι όταν παραμένουν περισσότερα δεκάρια και άσσοι στην τράπουλα, ο παίκτης έχει σημαντικό πλεονέκτημα. Δημιούργησε πίνακες με ιδανικές αποφάσεις για κάθε πιθανή κίνηση, κάνοντας το βιβλίο του ευαγγέλιο για κάθε σοβαρό παίκτη.

Το “Beat the Dealer” έγινε bestseller των New York Times και πυροδότησε μια παγκόσμια φρενίτιδα. Τα καζίνο στις ΗΠΑ έτρεξαν πανικόβλητα να αλλάξουν τους κανόνες του μπλάκτζακ και να αποτρέψουν την εξάπλωση της μεθόδου Θορπ.

Η μαθηματική εξίσωση που νίκησε το μπλακτζακ

Η αρχή έγινε τη δεκαετία του ’50, όταν ο Edward Thorp ήταν καθηγητής στο MIT. Εκεί αποφάσισε να εφαρμόσει τις αρχές της θεωρίας πιθανοτήτων σε ένα φαινομενικά απλό παιχνίδι καζίνο, το μπλακτζακ. Ήδη γνώριζε από τη βιβλιογραφία ότι οι πιθανότητες στο μπλακτζακ, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όπως η ρουλέτα, επηρεάζονται από τα προηγούμενα χέρια, δηλαδή από τα φύλλα που έχουν ήδη παιχτεί. Αυτό, στατιστικά, σήμαινε ένα πράγμα: οι πιθανότητες δεν είναι σταθερές, αλλά δυναμικά μεταβαλλόμενες.

Η ιδέα αυτή τον συνεπήρε. Άρχισε να αφιερώνει βράδια ολόκληρα δουλεύοντας με υπολογιστές IBM 704 που ήταν διαθέσιμοι στο πανεπιστήμιο, έναντι του αστρονομικού κόστους ενοικίασης εκείνης της εποχής. Προσομοίωσε εκατομμύρια χέρια μπλακτζακ. Μέσα από αυτή την εξαντλητική στατιστική ανάλυση κατέληξε σε ένα πλήρες μαθηματικό μοντέλο για τη συμπεριφορά του παιχνιδιού, και τελικά, στο πρώτο σύστημα καταμέτρησης φύλλων στην ιστορία.

Το σύστημα που ανέπτυξε βασιζόταν στην παρακολούθηση των χαμηλών και υψηλών φύλλων που παίζονταν. Κάθε φύλλο είχε αριθμητική αξία (+1, 0 ή -1) και ο παίκτης, μετρώντας νοητά το άθροισμα (“running count”), μπορούσε να ξέρει πότε είχε πλεονέκτημα έναντι του καζίνο. Όταν το άθροισμα ήταν θετικό, σήμαινε ότι έμεναν πολλά μεγάλα φύλλα στην τράπουλα και άρα περισσότερες πιθανότητες για νίκη για τον παίκτη.

Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Ο Θορπ αποφάσισε να δοκιμάσει τις θεωρίες του στην πράξη. Ταξίδεψε στο Ρίνο και στο Λας Βέγκας, μεταμφιεσμένος, με ψεύτικα γυαλιά και καπέλο, έχοντας μαζί του σημειώσεις και στρατηγικά πλάνα. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, αφού κέρδισε αρκετά χρήματα και επιβεβαίωσε ότι το σύστημά του λειτουργούσε.

Το 1962, δημοσίευσε τα ευρήματά του στο ακαδημαϊκό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, και έναν χρόνο αργότερα εξέδωσε το “Beat the Dealer”, το βιβλίο που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη βιομηχανία των καζίνο. Το έργο αυτό δεν ήταν απλώς ένας οδηγός στρατηγικής. Ήταν η επιστημονική ανατροπή της ιδέας ότι “το καζίνο πάντα κερδίζει”.

Το βιβλίο έγινε best-seller, εξαντλώντας πολλαπλές εκδόσεις. Χιλιάδες παίκτες σε όλο τον κόσμο άρχισαν να εφαρμόζουν το σύστημα του Έντουαρντ Θορπ, και τα καζίνο, σε πανικό, άλλαξαν άμεσα τους κανόνες. Αύξησαν τον αριθμό των τράπουλων, επέβαλαν καλύτερο ανακάτεμα, παρακολούθησαν πιο στενά τους παίκτες. Ο Θορπ, όμως, είχε ήδη πετύχει τον σκοπό του, έχοντας αποδείξει ότι η λογική και τα μαθηματικά μπορούν να νικήσουν το φαινομενικά τυχαίο.

Ο μυστικός υπολογιστής που κέρδιζε στη ρουλέτα

Μετά την επιτυχία του στο μπλακτζακ, ο Έντουαρντ Θορπ δεν σταμάτησε. Πάντα ανήσυχο πνεύμα, στράφηκε σε ένα άλλο κλασικό παιχνίδι καζίνο: τη ρουλέτα. Εκεί όμως τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Δεν υπήρχαν φύλλα, ούτε στρατηγικές επιλογές. Το παιχνίδι φαίνεται ως ένα από τα πιο «τυχαία». Κι όμως, ο Θορπ διέκρινε ένα κενό στη φαινομενική τελειότητα του τροχού και αυτό ήταν η φυσική κίνηση της μπίλιας και του τροχού.

Η βασική ιδέα ήταν ότι αν μπορούσες να μετρήσεις με ακρίβεια την ταχύτητα της μπίλιας και του τροχού αμέσως μετά την εκκίνηση, θα μπορούσες να προβλέψεις πού περίπου θα καταλήξει η μπίλια πριν σταματήσει. Το πρόβλημα ήταν ότι χρειαζόταν υπολογιστική ισχύ σε πραγματικό χρόνο, που θα έπρεπε μάλιστα να μπορεί να κρυφτεί από τα βλέμματα των ανθρώπων των καζίνο.

Εκεί μπήκε στο παιχνίδι ο Κλοντ Σάνον (Claude Shannon), ο «πατέρας της θεωρίας της πληροφορίας», με τον οποίο ο Θορπ είχε ήδη δεθεί φιλικά και ακαδημαϊκά στο MIT. Οι δύο ιδιοφυΐες άρχισαν να εργάζονται μυστικά στην κατασκευή ενός φορητού υπολογιστή, τον οποίο θα φορούσαν στο καζίνο, μέσα στα ρούχα τους.

Ο υπολογιστής κατασκευάστηκε το 1961 στο υπόγειο του σπιτιού του Σάνον στο Νιου Τζέρσεϊ. Το αποτέλεσμα ήταν μια συσκευή στο μέγεθος πακέτου τσιγάρων, με καλώδια και κουμπιά κρυμμένα στα παπούτσια και στα ρούχα τους, χωρισμένη σε δύο μέρη:

• Ο ένας παίκτης (παρατηρητής), χρησιμοποιούσε ένα κουμπί στο παπούτσι του για να χτυπήσει ρυθμικά με το πόδι του καθώς η μπίλια και ο τροχός περνούσαν από μια συγκεκριμένη σταθερή θέση (π.χ. το 0), μετρώντας έτσι τη σχετική ταχύτητα περιστροφής.
• Ο δεύτερος παίκτης (παίκτης στο τραπέζι) λάμβανε ηχητικά σήματα μέσω ενός μικροσκοπικού ακουστικού στο αυτί, τα οποία του έλεγαν σε ποιο τεταρτημόριο του τροχού είχε αυξημένες πιθανότητες να πέσει η μπίλια.

Ο μικρός υπολογιστής λειτουργούσε με transistors και βασιζόταν στην κλασική μηχανική. Σε πειραματικές δοκιμές, το σύστημα προσέφερε μέχρι και 44% πλεονέκτημα υπέρ του παίκτη, ένα εξωφρενικό νούμερο για τα δεδομένα της ρουλέτας.

Όμως παρά την επιτυχία στις δοκιμές, το project δεν πήγε ποτέ στην πλήρη εφαρμογή του στα καζίνο. Η πρακτική δυσκολία και το ρίσκο αποκάλυψης ήταν τεράστια. Το όλο σχέδιο απαιτούσε απόλυτο συγχρονισμό και συνεχή συγκέντρωση. Ο ίδιος ο Θορπ παραδέχτηκε αργότερα ότι παρότι το σύστημα ήταν λειτουργικό, ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί σε ένα πραγματικό περιβάλλον γεμάτο κόσμο, θόρυβο και πιέσεις.

Ωστόσο, το επίτευγμα παραμένει ιστορικό: πρόκειται για τον πρώτο φορητό υπολογιστή στην ιστορία, 15 χρόνια πριν την Apple και 20 χρόνια πριν τα laptop. Η συμβολή του Κλοντ Σάνον στον σχεδιασμό και η εμμονή του Θορπ στη λεπτομέρεια δημιούργησαν μια μηχανή που έδειχνε τι μπορεί να κάνει το μυαλό απέναντι στην τύχη.

Ο Θορπ δεν προχώρησε ποτέ σε εμπορική χρήση του συστήματος, και ουσιαστικά το “έθαψε” για δεκαετίες. Η ύπαρξή του αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα, μέσα από συνεντεύξεις και την αυτοβιογραφία του.

Από τα καζίνο στη Wall Street

Μετά την επιτυχία του στο χώρο των καζίνο, ο Θορπ στράφηκε σε ένα άλλο “καζίνο”, τη Wall Street. Χρησιμοποίησε την επιστημονική του προσέγγιση για να αναπτύξει συστήματα arbitrage και να επενδύσει με εξαιρετική απόδοση. Το βιβλίο του “Beat the Market” (1967) παρουσίασε τη στρατηγική του για την «κεφαλαιακή αντιστάθμιση» (hedging) σε warrants και μετοχές.

Ίδρυσε το Thorp Investment Management, ένα hedge fund που απέδωσε μέση ετήσια απόδοση πάνω από 20% για δύο δεκαετίες. Ο Θορπ υπήρξε από τους πρώτους που εφάρμοσαν τις έννοιες του quantitative investing, χρησιμοποιώντας μοντέλα στατιστικής για να προβλέψει κινήσεις της αγοράς.

Ο Έντουαρντ Θορπ πίσω από τις επενδύσεις του Γουόρεν Μπάφετ

Ο Έντουαρντ Θορπ υπήρξε και ένας από τους πρώτους που αναγνώρισαν το ταλέντο του Γουόρεν Μπάφετ. Επένδυσε νωρίς στην Berkshire Hathaway και, όπως δήλωσε αργότερα, «ήταν η πιο αποδοτική επένδυση της ζωής μου». Ο Θορπ δεν βασιζόταν μόνο στα μαθηματικά, αλλά και στην ορθολογική ανάλυση αξίας των εταιρειών, κάτι που τον έφερε κοντά στη φιλοσοφία του Μπάφετ.

Κληρονομιά, αναγνώριση και διαχρονική επίδραση

Ο Θορπ δεν είναι απλώς ένας ευφυής καθηγητής μαθηματικών ή επενδυτής. Είναι σύμβολο της εφαρμοσμένης λογικής σε πραγματικούς κόσμους, ένας άνθρωπος που μετουσίωσε τις θεωρίες σε αποτελέσματα. Είτε στο τραπέζι του μπλάκτζακ, είτε στο χρηματιστήριο, ο στόχος του ήταν πάντα να κατανοήσει το σύστημα και να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του.

Η επιρροή του παραμένει ισχυρή. Ακόμα και σήμερα, πολλές σχολές μαθηματικών και επενδύσεων αναλύουν τη δουλειά του, ενώ η προσέγγισή του έχει ενσωματωθεί στον πυρήνα της σύγχρονης θεωρίας ρίσκου και παιχνιδιού. Το 2017 δημοσίευσε το “A Man for All Markets”, στο οποίο κάνει μια ανασκόπηση της επαγγελματικής του ζωής.

Έντουαρντ Θορπ, Ο άνθρωπος που νίκησε την τύχη

Ο Έντουαρντ Θορπ κατάφερε να «χαρτογραφήσει» την τύχη. Έχοντας βαθιά κατανόηση του χάους, του πιθανού και του λογικά απρόβλεπτου, κατέδειξε πως ακόμη και στα πιο τυχαία περιβάλλοντα υπάρχει χώρος για στρατηγική, υπολογισμό και λογική υπεροχή.

Η κληρονομιά του είναι διπλή. Αφενός ακαδημαϊκή, ως θεμελιωτής της στατιστικής εφαρμογής στη στρατηγική απόφαση, και αφετέρου πολιτισμική, ως ο ήρωας που απέδειξε ότι το μυαλό, όταν χρησιμοποιηθεί σωστά, μπορεί να νικήσει ακόμα και το ίδιο το σύστημα.

Μπιλ Μπέντερ, ο πιο επιτυχημένος παίκτης στην ιστορία με $1 δισ.

Το άρθρο Πώς ο Έντουαρντ Θορπ νίκησε το Μπλακτζάκ και τη Wall Street εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Τοποθετούσε στοιχήματα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων ανά ιπποδρομία. Και όλα αυτά, χωρίς καν να πατάει το πόδι του στον ιππόδρομο. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως δεν αγάπησε ποτέ τα άλογα, αγάπησε τους αριθμούς τους.

Από τη φυσική στις τράπουλες

Γεννημένος στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, ο Μπέντερ ήταν ένας τυπικός φοιτητής φυσικής, με έντονο ενδιαφέρον για τα μαθηματικά και τις πιθανότητες. Σε νεαρή ηλικία διάβασε το βιβλίο “Beat the Dealer” του Έντουαρντ Θορπ, το οποίο αποκάλυπτε πώς μπορεί κανείς να νικήσει το μπλάκτζακ με τη χρήση στατιστικών μοντέλων και καταμέτρησης φύλλων. Και αυτό άλλαξε τη ζωή του Μπέντερ για τα καλά.

Παρατώντας το πανεπιστήμιο λίγο πριν αποφοιτήσει, μετακόμισε στο Λας Βέγκας για να δοκιμάσει την τύχη του, ή μάλλον… τις ικανότητές του, στα τραπέζια του μπλάκτζακ. Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα, αφού το πρωί εργαζόταν σε χαμηλόμισθες δουλειές και το βράδυ πήγαινε στα καζίνο .

Η καριέρα του απογειώθηκε όταν συνεργάστηκε με τον επίσης επαγγελματία παίκτη μπλακτζακ, Άλαν Γουντς, πρώην ασφαλιστή από την Αυστραλία. Οι δυο τους σχημάτισαν μια μικρή ομάδα καταμέτρησης φύλλων στο μπλακτζακ και κατάφεραν να αποσπούν σταθερά κέρδη από τα καζίνο, της τάξης των 80.000 δολαρίων το χρόνο, ένα εντυπωσιακό ποσό για την εποχή.

Αλλά τα καλά δεν κρατούν για πάντα. Τα καζίνο στο Λας Βέγκας δεν άργησαν να τους «αναγνωρίσουν» και να τους απαγορεύσουν την είσοδο, γεγονός που τους ανάγκασε να αναζητήσουν νέους ορίζοντες.

Οι ιπποδρομίες του Χονγκ Κονγκ

Το 1984, ο Μπέντερ και ο Γουντς στράφηκαν προς τις ιπποδρομίες στο Χονγκ Κονγκ. Ο Μπιλ Μπέντερ κατάλαβε πως υπήρχε ένα μεγάλο κενό στην αγορά, αφού κανείς δεν χρησιμοποιούσε μαθηματικά για να προβλέψει τα αποτελέσματα. Έμαθε να γράφει κώδικα σε υπολογιστή, διάβασε ότι μπορούσε να βρει για τη θεωρία των πιθανοτήτων και στο μεταξύ ο Άλαν Γουντς ταξίδεψε στο Χονγκ Κονγκ για να συγκεντρώσει όσα περισσότερα στατιστικά από τις ιπποδρομίες μπορούσε.

Μετά από αμέτρητες ώρες δουλειάς και προετοιμασίας, το 1984 ταξίδεψαν στο Χονγκ Κονγκ, νοίκιασαν ενα μικρό γραφείο και έπιασαν δουλειά. Τις δύο πρώτες χρονιές δεν πήγαν καλά και έχασαν μεγάλο μέρος του κεφαλαίου τους.

Το 1986 ο Γουντς έφερε νέα κεφάλαια για να συνεχίσουν την προσπάθεια, αλλά δεν τα βρήκαν στο μοίρασμα. Λέγεται ότι υπήρξε ένταση μεταξύ τους που οδήγησε σε διάλυση της συνεργασίας τους.

Ο Μπέντερ δεν είχε άλλα κεφάλαια για να συνεχίσει και έτσι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Καταπιάστηκε με την παλιά του τέχνη, το Μπλάκτζακ, δεχόμενος χρηματοδότηση για να εκπαιδεύσει και να διοικήσει μια ομάδα παικτών.

Μαζεύει τα χρήματα που χρειάζεται και το 1988 επιστρέφει στο Χονγκ Κονγκ. Στο μεταξύ ο Γουντς είχε φτιάξει τη δική του ομάδα από μαθηματικούς έχοντας εξελίξει την δική τους εκδοχή του αλγόριθμου καταγράφοντας σημαντικά κέρδη.

Ο Μπέντερ ξεκινάει την δική του επιχείρηση, έχοντας αμέσως πολύ θετικά αποτελέσματα. Για τα επόμενα χρόνια, τα αποτελέσματα του Μπέντερ βελτιώνονταν συνεχώς. Είχε καταφέρει να στήσει μια μηχανή η οποία, «τύπωνε» χρήματα ασταμάτητα. Συνεχίζει να προσθέτει ολοένα και περισσότερους παράγοντες στον αλγόριθμό του, βελτιώνοντας την ακρίβεια στις εκτιμήσεις του και κατά συνέπεια, μεγαλώνοντας το πλεονέκτημά του και τον ρυθμό κερδών του.

Η επιστημονική προσέγγιση στο στοίχημα των ιπποδρομιών

Ο Μπέντερ δεν πόνταρε απλώς σε άλογα. Δημιούργησε ένα στατιστικό υπερόπλο. Το μοντέλο του συνυπολόγιζε πάνω από 120 διαφορετικούς παράγοντες για κάθε άλογο, όπως ταχύτητα στην ευθεία, βάρος, επιδόσεις σε διάφορα εδάφη, εμπειρία του αναβάτη, κλίμα, την χρονική απόσταση ανάμεσα στις προηγούμενες συμμετοχές του και πολλούς ακόμα. Είχε φτάσει να συνυπολογίζει και τον παράγοντα της τυχαιότητας, όπως την πιθανότητα να σκοντάψει ένα άλογο και να πέσει.

Αυτοί οι παράγοντες δεν ήταν επιφανειακές μεταβλητές. Το μοντέλο του Μπέντερ φιλτράριζε τον κάθε παράγοντα, του έδινε το ανάλογο βάρος, τους συνέκρινε με ιστορικά δεδομένα και στη συνέχεια πρότεινε τις πιο συμφέρουσες επιλογές για ποντάρισμα. Παράλληλα βελτίωνε συνεχώς τον αλγόριθμο, καθώς η βάση δεδομένων του μεγάλωνε και είχε περισσότερα στατιστικά στοιχεία στα χέρια του. Ήταν ένα σύστημα πρόβλεψης με μαθηματικό πλεονέκτημα, που έβλεπε πίσω από τις αποδόσεις και αναδείκνυε την αξία σε αυτές.

Ο Μπιλ Μπέντερ είχε δημιουργήσει ένα αλγοριθμικό οικοσύστημα που εξελισσόταν με κάθε νέα ιπποδρομία. Κάθε φορά που ολοκληρωνόταν ένας αγώνας, το μοντέλο μάθαινε, βελτιωνόταν, προσαρμοζόταν. Αυτή η ανατροφοδοτούμενη μηχανική μάθηση, σε εποχές που ο όρος «machine learning» ήταν άγνωστος, έκανε τη διαφορά.

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για όποιον επιχειρούσε να βγάλει κέρδος από τον ιππόδρομο του Χονγκ Κονγκ ήταν η τεράστια γκανιότα του 17%, δηλαδή το ποσοστό που κρατούσε το κράτος από κάθε στοίχημα. Οι περισσότεροι επαγγελματίες παίκτες το θεωρούσαν απαγορευτικό για κερδοφορία.

Και όμως, το μοντέλο του Μπέντερ κατάφερνε να βρίσκει περιπτώσεις όπου η πραγματική πιθανότητα νίκης ενός αλόγου υπερέβαινε κατά πολύ την υπολογισμένη πιθανότητα με βάση τις αποδόσεις. Εκεί εντόπιζε την ευκαιρία, εκεί τοποθετούσε μεγάλα πονταρίσματα, και εκεί γεννιόταν το πλεονέκτημα.

Ο Μπέντερ δεν έπαιζε ποτέ με την τύχη. Δεν άφηνε τίποτα στην αβεβαιότητα. Όλα ήταν υπολογισμένα με ψυχρή ακρίβεια. Είχε φτιάξει πλέον μια πολυμελή ομάδα, για να διαχειρίζονται τεράστιες βάσεις δεδομένων. Τοποθετούσε στοιχήματα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων ανά ιπποδρομία. Και όλα αυτά, χωρίς καν να πατάει το πόδι του στον ιππόδρομο. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως δεν αγάπησε ποτέ τα άλογα, αγάπησε τους αριθμούς τους.

Το μεγάλο τζακπότ που βάζει τον Μπιλ Μπέντερ στο στόχαστρο

Το 1997, ο Μπιλ Μπέντερ κέρδισε ένα μεγάλο τζάκποτ σημερινής αξίας περίπου 22 εκατομμυρίων ευρώ, προβλέποντας σωστά τις τρεις πρώτες θέσεις σε τρεις διαφορετικές ιπποδρομίες. Ονομαζόταν Triple Trio Jackpot και γινόταν σε ετήσια βάση. Ο Μπέντερ το είχε βάλει στόχο να το κερδίσει αρκετά χρόνια πριν. Περίμενε υπομονετικά να μεγαλώσει το ποσό του τζακπότ πριν «χτυπήσει».

Όταν κάποιος το κέρδιζε, τον έβγαζαν στις τηλεοράσεις και του έπαιρναν συνεντεύξεις. Τώρα όμως νικητής ήταν ένας Αμερικανός φυσικός με τεράστιες βάσεις δεδομένων, χρησιμοποιούσε αλγόριθμους και υπολογιστές, ενώ είχε και ολόκληρη ομάδα ανθρώπων πίσω του. Οι αρχές των ιπποδρομιών φοβήθηκαν ότι δε θα ήταν καλή εικόνα για την αγορά του στοιχηματισμού ιπποδρομιών αν του έδιναν δημοσιότητα και το θέμα «θάβεται» από τα μέσα ενημέρωσης.

Οι Μπέντερ και Γουντς έχουν πλέον γίνει γνωστοί στις αρχές της χώρας, με το κλίμα να είναι αρνητικό για αυτούς. Τους ενημερώνουν ότι δε μπορούν να συνεχίσουν να τοποθετούν στοιχήματα μέσω των εταιρειών που είχαν στήσει. Αρχίζουν φορολογικοί έλεγχοι και επιβολή αναδρομικής φορολογίας που κανείς τους δεν είχε διάθεση να πληρώσει.

Ο Μπέντερ κλείνει την εταιρεία του και επιστρέφει στην Αμερική όπου καταστρώνει νέο σχέδιο. Την επόμενη σεζόν στήνει μια νέα ομάδα στο Χονγκ Κονγκ, η οποία κατέθετε τα στοιχήματα αυτοπροσώπως στα καταστήματα. Το νέο σύστημα λειτουργούσε, και τα κέρδη ήταν σχεδόν ίδια με πριν. Αλλά χρειαζόταν πολλά άτομα και η εφαρμογή του σχεδίου είχε αρκετούς κινδύνους. Τα μέλη της ομάδας κυκλοφορούσαν με μεγάλα ποσά επάνω τους σε μετρητά και θα μπορούσαν εύκολα να αποτελέσουν στόχους για επίδοξους ληστές.

Το τέλος της αυτοκρατορίας του Μπιλ Μπέντερ ήταν εντυπωσιακό

Η αυτοκρατορία του Μπιλ Μπέντερ δεν τελείωσε επειδή το μοντέλο του απέτυχε. Αντιθέτως, το μοντέλο του έγινε τόσο επιτυχημένο που σταμάτησε να έχει ρίσκο. Ο ίδιος αποφάσισε να αποχωρήσει, έχοντας κουραστεί. Μετά από 15 χρόνια και κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων στον ιππόδρομο του Χονγκ Κονγκ, ο Μπέντερ παίρνει την απόφαση να σταματήσει.

Την τελευταία του χρονιά, το 2001, το Tripple Trio Jackpot είχε φτάσει σε ποσό ρεκόρ, που ισοδυναμούσε με 28 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινά χρήματα. Και αυτό έκανε τον Μπέντερ να καταστρώσει ένα εντυπωσιακό σχέδιο για την αποχώρησή του.

Καταθέτει μαζί με την ομάδα του στοιχήματα συνολικής αξίας άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ σε σημερινή αξία, έχοντας παίξει πάνω από 50.000 διαφορετικούς συνδυασμούς αποτελεσμάτων.

Μετά τη λήξη των ιπποδρομιών, ο Μπέντερ είχε κερδίσει το Tripple Trio Jackpot ακόμα μία φορά, αλλά ο καιρός περνούσε και κανείς δεν εμφανιζόταν για να διεκδικήσει το έπαθλο. Οι κανονισμοί έλεγαν ότι αν δεν το διεκδικήσει κανείς για ένα έτος, το ποσό θα μεταβιβαστεί σε φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Με το πέρασμα 12 μηνών, η Ένωση Αναβατών των ιπποδρόμων του Χονγκ Κονγκ λαμβάνει ένα γράμμα με την υπογραφή του Μπιλ Μπέντερ. Σε αυτό, ο Μπέντερ εξηγεί ότι αυτός κέρδισε το τζακπότ και ότι δε σκοπεύει να το διεκδικήσει.

Κέρδισε 28 εκατομμύρια ευρώ και τα άφησε για τις φιλανθρωπικές οργανώσεις της περιοχής του Χονγκ Κονγκ.

Mic drop.

Μπιλ Μπέντερ, ο πλέον επιτυχημένος παίκτης τυχερών παιχνιδιών στην ιστορία

Από το 2002 και μετά, ο Μπέντερ εγκαταστάθηκε στο Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. όπου ζει μια ήσυχη ζωή με τη σύζυγό του. Έκανε κάποιες επιχειρηματικές ενέργειες, αλλά όπως δήλωσε σε μια συνέντευξή του, εκεί τα πράγματα του φαίνονται πολύ δυσκολότερα από τον ιππόδρομο.

Ίδρυσε το Benter Foundation, το οποίο στηρίζει δράσεις πολιτισμού, εκπαίδευσης, δημοκρατικής μεταρρύθμισης και δημόσιας υγείας, ενώ είναι ενεργός υποστηρικτής σε φιλανθρωπικές και πολιτικές πρωτοβουλίες.

Ο πρώην συνεργάτης του, Άλαν Γουντς, απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2008, όταν ήταν 62 ετών, από καρκίνο. Τρία χρόνια πριν τον θάνατό του είχε δώσει μια μεγάλη συνέντευξη σε μέσο της Αυστραλίας. Σε αυτήν παραδέχεται ότι ο Μπέντερ είχε εξελίξει πολύ καλύτερο αλγόριθμο από τον δικό του, αλλά θεωρούσε ότι δεν ήταν ο Μπέντερ αυτός που κέρδισε το τελευταίο Tripple Trio Jackpot το 2001. Πίστευε ότι το γράμμα προς την Ένωση Αναβατών ήταν μια προσπάθεια του Μπέντερ να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία της μη εμφάνισης του πραγματικού νικητή, παίρνοντας αυτός τα ευχαριστήρια για τη φιλανθρωπική ενέργεια.

Το 2017 ο Έντουαρντ Θορπ, του οποίου η στρατηγική για το μπλακτζάκ έκανε αρχικά τον Μπέντερ παίκτη παιχνιδιών πλεονεκτήματος, δημοσίευσε βιβλίο με τίτλο A Man for All Markets: From Las Vegas to Wall Street, How I Beat the Dealer and the Market. Σε αυτό ο Θορπ γράφει ότι σύμφωνα με τους δικούς του υπολογισμούς, ο Μπιλ Μπέντερ με τις ομάδες που διοικούσε είχαν κερδίσει συνολικά πάνω από $1 δισεκατομμύριο από τις ιπποδρομίες του Χονγκ Κονγκ και για αυτό θεωρεί τον Μπέντερ τον πλέον κερδοφόρο και επιτυχημένο παίκτη τυχερών παιχνιδιών στην ιστορία.

Ο William Benter απέδειξε ότι ακόμα και σε έναν χώρο που μοιάζει χαοτικός, τα δεδομένα μπορούν να κερδίσουν. Η προσέγγισή του δεν βασίστηκε στην έμπνευση, αλλά στην επιστήμη, στη στατιστική και στην πειθαρχία. Ήταν τόσο σίγουρος ότι θα πετύχει, που ακόμα και μετά από δύο ολόκληρα χρόνια αποτυχιών, αυτός συνέχιζε να βελτιώνει τον αλγόριθμό του μέχρι να βρει το πλεονέκτημα που αναζητούσε. Το μοντέλο του άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον στοιχηματισμό σε ιπποδρομίες και αποτέλεσε το θεμέλιο για τις σύγχρονες μορφές των predictive analytics.

Η Κυρία με το Μουστάκι που κυριάρχησε στην Άγρια Δύση

Το άρθρο Μπιλ Μπέντερ, ο πιο επιτυχημένος παίκτης στην ιστορία με $1 δισ. εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Ο Τζέμι Γουντ ήταν τόσο μισητός στην περιοχή, που στην κηδεία του ο κόσμος ζητωκραύγαζε και πετούσε πέτρες στο φέρετρο.

Πρώτα χρόνια

Γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1756 στο Γκλόστερ, ο Τζέμι ήταν ο μοναδικός γιος του Ρίτσαρντ και της Ελίζαμπεθ Γουντ. Κληρονόμησε την τράπεζα Gloucester Old Bank από τον παππού του, ο οποίος την είχε ιδρύσει το 1716. Η τράπεζα αυτή θεωρείται μία από τις παλαιότερες ιδιωτικές τράπεζες στη Βρετανία και επέζησε ακόμη και των οικονομικών συνεπειών των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Ο Γουντ έκανε τρομερή οικονομία στη διοίκηση της τράπεζας και απασχολούσε μόνο τον ίδιο και δύο υπαλλήλους.

Η τράπεζά του ήταν γνωστή για την αυστηρότητά της. Δεν προσέφερε τόκους για καταθέσεις μικρότερες του ενός έτους, σε αντίθεση με άλλες τράπεζες, κάτι που λογικά θα του δημιουργούσε ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Αυτό όμως για το οποίο φημιζόταν ο Τζέμι Γουντ ήταν η απαράμιλλη ικανότητά του να εντοπίζει πλαστά χρήματα και αυτό αποτελούσε πόλο έλξης για τους καταθέτες, σε μια εποχή που τα πλαστά χρήματα ήταν μάστιγα για τις τράπεζες.

Στον πάγκο της τράπεζας, υπήρχαν καρφωμένα πλαστά νομίσματα ως προειδοποίηση προς τους πελάτες να μην προσπαθήσουν να τα περάσουν.

Η τσιγκουνιά σε άλλο επίπεδο

Παρά τον πλούτο του, που εκτιμάται ότι έφτανε τις 900.000 λίρες, ποσό που σήμερα αντιστοιχεί σε δεκάδες εκατομμύρια, ο Γουντ ήταν γνωστός για την ακραία του λιτότητα. Φορούσε ρούχα τόσο παλιά και φθαρμένα που θα έκαναν ακόμα και έναν ζητιάνο να ντρέπεται. Αρνιόταν να πληρώσει για μεταφορικά μέσα, προτιμώντας να περπατά, ακόμα και υπό καταρρακτώδη βροχή. Μια φορά, επέστρεφε από το Τιούκσμπερι και, για να αποφύγει το κόστος μιας άμαξας, δέχτηκε να επιβιβαστεί σε μια νεκροφόρα, καθισμένος δίπλα στο φέρετρο.

Δεν δίσταζε να μαζεύει κάρβουνα που έπεφταν από τα πλοία στο λιμάνι, αντί να αγοράσει τα δικά του. Σε μια άλλη περίπτωση, πήγε σε ένα από τα αγροκτήματά του ντυμένος με τα συνηθισμένα του ρούχα και άρχισε να μαζεύει λαχανικά. Ένας εργάτης τον πέρασε για κλέφτη και τον χτύπησε, και όταν ο Τζέμι ισχυρίστηκε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης, δεν τον πίστεψε και τον χτύπησε ξανά για την “ψευδή” του δήλωση.

Μια φορά, σε ένα ταξίδι προς το Λονδίνο, ένας συνεπιβάτης τον κορόιδεψε για τα φθαρμένα του ρούχα. Ο Τζέμι τον προκάλεσε να βάλουν στοίχημα 5 λίρες: ποιος από τους δύο θα μπορούσε να εξασφαλίσει επιταγή £100.000 από μια τράπεζα στο Λονδίνο. Ο συνεπιβάτης γέλασε και δέχτηκε με τον όρο αν δεν το καταφέρει κανείς, θα κέρδιζε αυτός το στοίχημα.

Όταν έφτασαν, μπήκαν σε ένα υποκατάστημα της τράπεζάς του ίδιου του Τζέμι Γουντ, όπου ο Γουντ εξήγησε ποιος είναι και πήρε την επιταγή χωρίς δεύτερη σκέψη, κερδίζοντας το στοίχημα προς έκπληξη του συνεπιβάτη του.

Αμέσως, έδωσε την επιταγή πίσω στον υπάλληλο της τράπεζας, μαζί με τις 5 λίρες που κέρδισε από το στοίχημα, λέγοντάς του να τα καταθέσει στον λογαριασμό του.

Ο θάνατος και η κληρονομιά του Τζέμι Γουντ

Ο Τζέμι πέθανε στις 20 Απριλίου 1836, αφήνοντας πίσω του περιουσία αξίας περίπου £900.000, ποσό που σήμερα θα αντιστοιχούσε σε περίπου £50 εκατομμύρια. Η κηδεία του δεν ήταν καθόλου τιμητική. Οι κάτοικοι του Γκλόστερ επευφημούσαν και πετούσαν πέτρες στο φέρετρό του καθώς περνούσε, δείχνοντας την απέχθειά τους για τον τσιγκούνη τραπεζίτη.

Το θέμα της διαθήκης του έγινε αντικείμενο μακροχρόνιας δικαστικής διαμάχης, με ισχυρισμούς για πλαστογραφία και απάτη. Ένας από τους εκτελεστές της διαθήκης, ο δικηγόρος Τζον Τσάντμπορν, αυτοκτόνησε το 1839, πιθανώς λόγω της πίεσης από την υπόθεση.

Η υπόθεση αυτή ενδέχεται να ενέπνευσε τον Ντίκενς για την περίφημη υπόθεση Jarndyce v Jarndyce στο μυθιστόρημά του «Bleak House» .

Ο Τζέμι Γουντ στη λογοτεχνία

Ο Τζέμι Γουντ αναφέρεται σε διάφορα έργα του Τσαρλς Ντίκενς. Ένας χαρακτήρας με το όνομα Dismal Jemmy εμφανίζεται στο «The Pickwick Papers», ενώ ο Γουντ αναφέρεται και στο «Our Mutual Friend» .

Η ζωή και η προσωπικότητα του Τζέμι Γουντ αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Ντίκενς στη δημιουργία του Εμπενίζερ Σκρουτζ, του ανθρώπου που τελικά μας δίδαξε την αξία της γενναιοδωρίας και της μετάνοιας.

Ο Τζέμι Γουντ, με την ακραία του τσιγκουνιά και την ιδιόρρυθμη προσωπικότητά του, παραμένει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φιγούρες της αγγλικής ιστορίας. Η ζωή του μας υπενθυμίζει ότι ο πλούτος δεν φέρνει απαραίτητα την ευτυχία και ότι η γενναιοδωρία είναι μια αρετή που αξίζει να καλλιεργούμε.

Ο άνθρωπος που έχασε $204 εκατομμύρια σε έναν χρόνο στο Λας Βέγκας

Πηγές φωτογραφιών: BBC, Gloucester Museums Service Art Collection

Το άρθρο Ποιος ήταν ο πραγματικός Σκρουτζ, ο πιο τσιγκούνης στην ιστορία εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

Ο ίδιος δεν αποκάλυψε ποτέ τις ακριβείς μεθόδους του. Πάνω από 30 χρόνια μετά την τελευταία του νίκη, δημοσιεύτηκε η πρώτη επιστημονική έρευνα πάνω στις μεθόδους του Μαντέλ, η οποία επιβεβαιώνει τον τρομακτικό όγκο εργασίας που έπρεπε να έχει ολοκληρώσει με χαρτί και μολύβι για να φτάσει στα συμπεράσματά του.

Η ιστορία του Στέφαν Μαντέλ, που μοιάζει με σενάριο ταινίας, είναι ένας συνδυασμός τύχης, ευφυίας και εξαιρετικής στρατηγικής.

Η απόδραση από την φτώχεια

Ο Μαντέλ γεννήθηκε στη Ρουμανία το 1934 και μεγάλωσε σε μια εποχή όπου το καθεστώς έκανε την καθημερινότητα ασφυκτική. Με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και το μέλλον του αβέβαιο, ο Μαντέλ δεν είχε πολλές επιλογές. Ωστόσο, διέθετε κάτι που δεν μπορούσε να του στερήσει κανείς: ένα πανέξυπνο μυαλό και αγάπη για τα μαθηματικά.

Μελετώντας επί χρόνια θεωρίες πιθανοτήτων και συνδυαστικής, οραματίστηκε ένα σύστημα που θα μπορούσε να του προσφέρει την πολυπόθητη οικονομική ελευθερία. Και αυτό το σύστημα είχε στόχο να κερδίσει στο ΛΟΤΤΟ.

Το «Σύστημα Μαντέλ»

Η καινοτομία του Μαντέλ βασίστηκε σε μια αρχή που ονόμασε «συνδυαστική συμπύκνωση». Με αυτή τη μέθοδο, μπορούσε να αποκλείει συγκεκριμένους συνδυασμούς από τα δελτία του, χωρίς να μειώνει αναλογικά τις πιθανότητες νίκης του.

Αργότερα εφάρμοσε τη μέθοδο της πλήρους κάλυψης των συνδυασμών, όταν το τζακποτ της λοταρίας έφτανε να καλύπτει το έξοδο αγοράς κάθε πιθανού συνδυασμού. Πρόκειται για λοταρίες με μαθηματικά σφάλματα ουσιαστικά, που εκείνη την εποχή υπήρχαν σε αρκετά μέρη του κόσμου.

Για παράδειγμα, σε μια κλήρωση όπου απαιτούνταν η επιλογή 6 αριθμών από το 1 έως το 49, οι πιθανοί συνδυασμοί ήταν 13.983.816. Αν η αξία του κάθε λαχνού ήταν μικρή και το έπαθλο αρκετά μεγάλο, ο Μαντέλ μπορούσε να εξασφαλίσει το πρώτο βραβείο, αλλά και δεκάδες μικρότερα ποσά από δευτερεύοντες συνδυασμούς. Για να το βάλει όμως σε εφαρμογή, χρειαζόταν επένδυση κεφαλαίων που δεν είχε.

Η δημιουργία συνδικάτου και οι πρώτες επιτυχίες

Ο Μαντέλ κατάλαβε νωρίς ότι δεν μπορούσε να το πετύχει μόνος του. Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 μάζεψε μια ομάδα επενδυτών που συνεισέφεραν κεφάλαιο, και μαζί αγόρασαν τεράστιο αριθμό δελτίων.

Τα χρήματα που συγκέντρωσαν δεν αρκούσαν για να καλύψουν όλους τους πιθανούς συνδυασμούς και εδώ μπήκε σε εφαρμογή η θεωρία του Μαντέλ «Συνδυαστική Συμπύκνωση». Ουσιαστικά άφησαν αρκετούς συνδυασμούς χωρίς να τους έχουν ποντάρει και έτσι, στην αρχή, χρειάστηκαν αρκετή δόση τύχης για να κερδίσουν, όπως διαπίστωσε ένας Γερμανός μαθηματικός το 2024, στην έρευνα του οποίου αναφερόμαστε στη συνέχεια.

Την πρώτη φορά που κέρδισε το ΛΟΤΤΟ, η νίκη του απέφερε περίπου 19.000 δολάρια. Μετά την κατανομή των κερδών, του έμειναν μόλις 3.700 δολάρια. Ήταν όμως αρκετά για να εξασφαλίσει τη φυγή του από τη Ρουμανία μαζί με την οικογένειά του και μια νέα ζωή στην Αυστραλία.

Από την Αυστραλία στην αυτοματοποίηση της επιτυχίας

Στην Αυστραλία, ο Μαντέλ εξελίχθηκε. Έπεισε επενδυτές να χρηματοδοτήσουν μια ακόμα μεγαλύτερη εκδοχή του συστήματός του και ουσιαστικά ίδρυσε ένα συνδικάτο. Πλέον, μηχανές και υπολογιστές τύπωναν αυτόματα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς. Παρακολουθούσαν λοταρίες σε πολλά μέρη του κόσμου και περίμεναν υπομονετικά να εμφανιστούν οι συνθήκες που χρειαζόντουσαν για να εξασφαλίζουν σίγουρα κέρδη.

Το σύστημα λειτουργούσε σαν καλολαδωμένη μηχανή. Το αποτέλεσμα; Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 μέχρι τις αρχές των ’90s κατάφερε 12 μεγάλες νίκες σε λοταρίες της Μ. Βρετανίας και της Αυστραλίας, καθώς και χιλιάδες μικρότερα ποσά.

Η όλη επιχείρηση είχε όμως μεγάλα λειτουργικά κόστη. Για παράδειγμα, μετά από μια μεγάλη νίκη το 1987 που απέφερε τζακποτ $1,3 εκατομμυρίων, μετά τους φόρους και την πληρωμή των επενδυτών, ο Μαντέλ έβαλε στην τσέπη του μόλις $97.000.

Το μεγάλο κόλπο στην Αμερική

Η μεγαλύτερη του επιχείρηση πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν εντόπισε μια ευκαιρία στη λοταρία της Βιρτζίνια. Η συγκεκριμένη λοταρία είχε μόλις 7 εκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς, ενώ το τζακπότ ξεπερνούσε τα 27 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Μαντέλ έστησε εταιρεία με την ονομασία Pacific Financial Resources και ίδρυσε το επενδυτικό ταμείο International Lotto Fund. Από μια αποθήκη στη Μελβούρνη, τύπωσε 7 εκατομμύρια δελτία σε τρεις μήνες, τα οποία απέστειλε στην Αμερική.

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1992 κέρδισε το ΛΟΤΤΟ για τελευταία φορά και μάλιστα, είχε κερδίσει το μεγάλο τζακπότ στο ΛΟΤΤΟ της Βιρτζίνια, μαζί με εκατοντάδες μικρότερα βραβεία. Το σχέδιό του είχε δουλέψει και πάλι.

Νομικά προβλήματα και η αλλαγή των κανόνων

Οι επιτυχίες του, αν και νόμιμες εκείνη την εποχή, προκάλεσαν το ενδιαφέρον των αρχών των Η.Π.Α.. Το αποτέλεσμα ήταν ένας τετραετής δικαστικός αγώνας με μεγάλο ψυχολογικό και οικονομικό κόστος, από τον οποίο βγήκε αθώος. Ωστόσο, οι επενδυτές του δεν πήραν τα κέρδη που περίμεναν και ο Μαντέλ κήρυξε πτώχευση το 1995.

Η αμερικανική κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα, τροποποιώντας τους νόμους και απαγορεύοντας τη μαζική αγορά δελτίων και τη χρήση αλγοριθμικών μεθόδων σε ΛΟΤΤΟ και λοιπές λοταρίες.

Η επιστημονική έρευνα που επιβεβαίωσε τη μέθοδο του Μαντέλ

Τον Ιούνιο του 2024, o Γερμανός ερευνητής Ραλφ Στόμερ δημοσίευσε την έρευνά του για τα επιτεύγματα του Μαντέλ, με τίτλο  «Το πρόβλημα της Λοταρίας: Ακολουθώντας τη συνδυαστική συμπύκνωση του Στεφάν Μαντέλ».

Αναζητώντας την ακριβή μέθοδο που χρησιμοποίησε ο Μαντέλ και κέρδισε το ΛΟΤΤΟ 14 φορές, καταλήγει ότι στην πρώτη του επιτυχία στη Ρουμανία, ο Μαντέλ είχε σταθεί αρκετά τυχερός για να κερδίσει, αφού δεν κάλυψε μεγάλο αριθμό συνδυασμών. Συνεχίζει όμως αναφέροντας ότι αυτό δε μειώνει την αξία των επιτυχιών του, αφού ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε ένα τέτοιο σύστημα.

Όπως γράφει ο Στόμερ στο «Συμπέρασμα» της έρευνάς του, ο Μαντέλ δεν αποκάλυψε ποτέ πως εξελίχθηκε η θεωρία του, ποια εργαλεία χρησιμοποιούσε και ποιο ήταν ακριβώς το σύστημά του. Ο Στόμερ καταλήγει ότι η ιδέα του Μαντέλ, την οποία ονόμαζε «συνδυαστική συμπύκνωση», έχει βάση στα μαθηματικά και δείχνει ότι ο Μαντέλ ήξερε τι έκανε. Παρατηρεί πόσο εντυπωσιακό είναι ότι ένας ερασιτέχνης, ένας «λογιστής χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση», όπως έλεγε ο ίδιος ο Μαντέλ για τον εαυτό του, εξέλιξε τη θεωρία της «συνδυαστικής συμπύκνωσης» σε μια εποχή που η επιστημονική έρευνα επί του θέματος ήταν στα σπάργανα. 

Το τέλος της διαδρομής

Σήμερα, ο Στεφάν Μαντέλ ζει ήρεμα, απομονωμένος στο τροπικό νησί Βανουάτου, στα ανοιχτά των ακτών της Αυστραλίας, παρέα με μέλη του παλιού του συνδικάτου. Σε συνέντευξή του στη ρουμανική εφημερίδα Bursa, είχε δηλώσει:

«Είμαι άνθρωπος που παίρνει ρίσκα, αλλά υπολογισμένα. Ακόμα και όταν ξυρίζομαι, υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να κοπώ, να πάθω μόλυνση και να πεθάνω. Αλλά το κάνω. Οι πιθανότητες είναι υπέρ μου».

Ο Στεφάν Μαντέλ είναι ένας εξαιρετικός αναλυτής, ένας στρατηγικός νους που εκμεταλλεύτηκε τις αδυναμίες ενός συστήματος πριν αυτό θωρακιστεί. Δεν εξαπάτησε κανέναν. Απλώς έπαιξε με τους κανόνες. Και τους νίκησε.

Η ιστορία του αποτελεί έμπνευση, αλλά και υπενθύμιση ότι ακόμα και στα πιο τυχαία παιχνίδια, η γνώση και η στρατηγική μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Τα 9 σκάνδαλα με απάτη σε καζίνο που συγκλόνισαν τον κόσμο

Το άρθρο Ο άνθρωπος που κέρδισε το ΛΟΤΤΟ 14 φορές εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.

1. Τόμι Γκλεν Καρμάικλ – Ο μάγος των slots

Ο Τόμι Γκλεν Καρμάικλ έγινε διαβόητος ως ένας από τους πιο επινοητικούς απατεώνες στην ιστορία των καζίνο. Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1980, ο Καρμάικλ επινόησε ένα εργαλείο που ονόμασε “monkey’s paw” – μια μεταλλική ράβδο με εύκαμπτο σύρμα που του επέτρεπε να «ξεκλειδώνει» τα μηχανήματα και να τα κάνει να πληρώνουν όποτε ήθελε. Αργότερα, ανέπτυξε το “light wand”, μια ακόμα πιο εξελιγμένη συσκευή που “τύφλωνε” τους οπτικούς αισθητήρες των μηχανών.

Με την πάροδο των ετών, ο Καρμάικλ ταξίδευε σε καζίνο σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Υπολογίζεται ότι η δράση του κόστισε στα καζίνο εκατομμύρια δολάρια. Τελικά συνελήφθη το 2001 και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης. Σήμερα εργάζεται ως σύμβουλος ασφάλειας για την ανάπτυξη αντικλεπτικής τεχνολογίας στα φρουτάκια.

2. Οι ομάδες μπλάκτζακ του MIT – Όταν η ευφυΐα νίκησε τα καζίνο

Οι ομάδες μπλάκτζακ του MIT ήταν ένα γκρουπ φοιτητών και αποφοίτων από τα πανεπιστήμια M.I.T. και Harvard, που τη δεκαετία του ’80 και του ’90 χρησιμοποίησαν τεχνικές καταμέτρησης φύλλων για να κερδίσουν συστηματικά στα τραπέζια του μπλάκτζακ. Χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό μαθηματικών υπολογισμών, μυστικών σημάτων και συνεργατών που παρίσταναν τους «τυχαίους» παίκτες, κατάφερναν να γνωρίζουν πότε το πλεονέκτημα ήταν υπέρ τους και να αυξάνουν τα στοιχήματά τους ανάλογα.

Οι ομάδες αυτές συγκέντρωσαν εκατομμύρια δολάρια μέχρι που άρχισαν να γίνονται αντιληπτές από τα καζίνο και να απαγορεύεται η είσοδος στα μέλη τους. Η ιστορία τους έγινε ευρέως γνωστή μετά τη δημοσίευση του βιβλίου Bringing Down the House και την κινηματογραφική μεταφορά του το 2008 στην ταινία 21, αν και η ιστορία που παρουσιάζεται στην ταινία, καθώς και οι χαρακτήρες της και οι σχέσεις μεταξύ τους, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το μόνο που παρουσιάζεται σχετικά σωστά σε αυτή την ταινία είναι η μεθοδολογία των ομάδων αυτών.

3. Ρόναλντ Χάρις – Απάτη σε καζίνο μέσα από την Επιτροπή Ελέγχου

Ο Ρον Χάρις εργαζόταν για το Τμήμα Ελέγχου Παιγνίων της Πολιτείας της Νεβάδα, υπεύθυνος για τον έλεγχο της ακεραιότητας των λογισμικών στα φρουτάκια. Αντί, όμως, να προστατεύει το σύστημα, χρησιμοποίησε τις τεχνικές του γνώσεις για να το παραβιάσει.

Ο Χάρις τροποποιούσε το λογισμικό ορισμένων μηχανών έτσι ώστε να δίνουν προκαθορισμένα τζάκποτ, όταν κάποιος πατούσε συγκεκριμένα πλήκτρα με ορισμένη σειρά. Σε συνεργασία με έναν παίκτη-συνεργό, κατάφεραν να εξαπατήσουν καζίνο σε διάφορες πολιτείες, ενώ αργότερα επέκτειναν τη δράση τους και στο παιχνίδι ΚΙΝΟ. Με τεχνολογικά εργαλεία που γνώσεις που είχε λόγω της δουλειάς του, ο Χάρις μπορούσε να γνωρίζει τα νούμερα της κλήρωσης του ΚΙΝΟ στα καζίνο που χρησιμοποιούσαν ένα συγκεκριμένο λογισμικό σύστημα, λίγα λεπτά πριν αυτά ανακοινωθούν δημόσια.

Η απάτη αποκαλύφθηκε όταν επιχείρησαν να επαναλάβουν το τέχνασμα στο ΚΙΝΟ, σε ένα καζίνο του Ατλάντικ Σίτι. Ένα λάθος του συνεργάτη του κατά την ταυτοποίηση του ως νικητή, προκάλεσε υποψίες και οδήγησε σε έρευνα που ξετύλιξε το κουβάρι. Το 1995 ο Χάρις καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση, αν και εξέτισε μικρότερη ποινή.

Διάβασε την ιστορία του Ρον Χάρις στα Casino Stories του CasinoMatrix

4. Λούις “The Coin” Κολαβέκιο – Ο άρχοντας των πλαστών νομισμάτων

Ο Κολαβέκιο είχε την ικανότητα να κατασκευάζει τέλεια αντίγραφα νομισμάτων καζίνο, γνωστά και ως tokens. Με χρήση βιομηχανικού εξοπλισμού, υλικών υψηλής ποιότητας και μακροχρόνια έρευνα και δοκιμές, δημιούργησε εκατοντάδες χιλιάδες ψεύτικα νομίσματα.

Αυτά τα tokens χρησιμοποιούνταν σε φρουτάκια και άλλα μηχανήματα, και μπορούσαν να ανταλλαχθούν με μετρητά στα ταμεία. Τα πλαστά νομίσματα που κατασκέυαζε ο Κολαβέκιο ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Δεν μπορούσαν να τα ξεχωρίσουν από τα γνήσια ούτε οι πλέον έμπειροι ερευνητές των καζίνο. Τελικά ο Κολαβέκιο συνελήφθη το 1997 όταν οι αρχές εντόπισαν φορτίο 340 κιλών με πλαστά νομίσματα στο αυτοκίνητό του. Αν και εξέτισε ποινή, αφέθηκε ελεύθερος και… ξανάρχισε την ίδια δραστηριότητα, οδηγώντας σε νέα σύλληψη το 2006. Πέθανε το 2020, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο ενός απατεώνα με μεγάλη επινοητικότητα.

Οι υπέυθυνοι ασφαλείας στα καζίνο δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεχωρίσουν τα πλαστά νομίσματα που είχε κατασκευάσει ο Κολαβέκιο και είχαν μπει μέσα στα μηχανήματα. Υπολογίζεται ότι αρκετά από αυτά έμειναν σε κυκλοφορία ακόμα και μέχρι την απόσυρση των νομισμάτων αυτών από τα καζίνο ως μέσο πληρωμής σε slots. Κάποιοι εμπνεύστηκαν από τη ζωή του Λούις “The Coin” Κολαβέκιο και έγραψαν μουσικό κομμάτι για αυτόν:

Διάβασε την ιστορία του Λούις Κολαβέκιο στα Casino Stories του CasinoMatrix

5. Τζον Κέιν – Η χακαρισμένη νίκη στο video poker

Το 2009, ο Τζον Κέιν ανακάλυψε ένα σφάλμα (bug) σε μηχανές video poker που κατασκεύαζε η εταιρεία IGT. Το σφάλμα του επέτρεπε μέσω συνδυασμού πλήκτρων να επιστρέψει σε νικηφόρα χέρια από νωρίτερα, και στη συνέχεια να αυξήσει το ποντάρισμα πριν την πληρωμή. Έτσι, μπορούσε να κερδίζει πάντα το μέγιστο ποσό από κάθε νικηφόρο συνδυασμό φύλλων.

Μαζί με έναν συνεργό, ο Κέιν επισκέφθηκε δεκάδες καζίνο, κερδίζοντας πάνω από $500.000. Παρότι συνελήφθη, το δικαστήριο απέρριψε τις κατηγορίες, επειδή η μέθοδός τους βασιζόταν σε λάθος του λογισμικού και δεν παραβίαζαν οι ίδιοι το μηχάνημα, ούτε έπαιζαν ενάντια σε κάποιον συγκεκριμένο κανόνα του καζίνο. Το γεγονός αυτό άνοιξε μεγάλη συζήτηση για την ασφάλεια των video slots και έφερε σημαντικές αλλαγές στον έλεγχο των λογισμικών τους.

6. Γουίλιαμ Τζον Μπρέναν – Η μυστηριώδης εξαφάνιση

Ο Μπρέναν, υπάλληλος του Stardust Casino στο Λας Βέγκας, εργαζόταν στο λογιστήριο. Το 1992, σε μια φαινομενικά φυσιολογική ημέρα, έφυγε από τη δουλειά κουβαλώντας μια σακούλα με $500.000 σε μετρητά και μάρκες και δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

Δεν υπήρξαν σημάδια διάρρηξης ή βίας. Κάποιοι πιστεύουν ότι είχε συνεργό από μέσα, άλλοι ότι απήχθη και εξαφανίστηκε για να μη μιλήσει. Θεωρήθηκε φυγάς από το FBI, αλλά το 2006, τη χρονιά που το καζίνο Stardust έκλεισε για τα καλά, η υπόθεση έκλεισε από τον εισαγγελέα της Νεβάδα και ο Μπρέναν δεν είναι πλέον καταζητούμενος.

Όσοι ήξεραν τον Μπρέναν πιστεύουν ότι δε ζει πια, αφού θεωρούν αδύνατο να μην έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του όλα αυτά τα χρόνια. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι τον σκότωσε κάποιος συνεργός του, με τον οποίο θα μοιραζόταν τη λεία της ληστείας. Πρόκειται για το μοναδικό επιτυχημένο “inside job” σε καζίνο χωρίς σύλληψη.

7. Ρίτσαρντ Μάρκους – Η απλούστερη απάτη σε καζίνο

Ο Ρίτσαρντ Μάρκους εργάστηκε αρχικά ως ντίλερ σε καζίνο, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να μάθει από μέσα όλα τα «παράθυρα» και τις αδυναμίες των παιχνιδιών. Αφού παραιτήθηκε από ντίλερ, δοκίμασε διάφορες μεθόδους, αλλά κατέληξε στην… απλούστερη απάτη σε καζίνο.

Άρχισε να εφαρμόζει τεχνικές όπως το “past posting” – όπου ένας παίκτης τοποθετεί μεγάλα πονταρίσματα αφού έχει κριθεί το αποτέλεσμα του παιχνιδιού, παραπλανώντας τον ντίλερ.

Επέλεγε παιχνίδια με πολύ κόσμο και φασαρία, όπως η ρουλέτα με γεμάτα τραπέζια. Με εξαιρετικά γρήγορες κινήσεις, ψυχολογική πίεση στους ντίλερς και συνεργάτες που βοηθούσαν στο έργο της παραπλάνησης, ο Μάρκους κατάφερε να αποσπάσει πάνω από $5 εκατομμύρια από διάφορα καζίνο χωρίς ποτέ να χρησιμοποιήσει τεχνολογικά μέσα. Σήμερα δίνει σεμινάρια ασφάλειας σε καζίνο και έχει γράψει βιβλία σχετικά με τις πρακτικές εξαπάτησης.

8. Η απάτη στο Bellagio – Τα στημένα ζάρια

Μια παρόμοια μορφή απάτης με αυτή του Ρίτσαρντ Μάρκους, που χρησιμοποιούσε τη μέθοδο “past posting”, έγινε το 2016 στο καζίνο Bellagio. Ο ντίλερ Μαρκ Γουίλιαμ Μπράνκο μαζί με δύο φίλους, τον Τζόζεφ και τον Τζέφρι, έστησαν την απάτη τους στα τραπέζια των ζαριών (Craps). Ο Μπράνκο, ως ντίλερ, αποδεχόταν πονταρίσματα, τα οποία είχαν τοποθετήσει οι συνεργοί του αφού είχε οριστεί το αποτέλεσμα της ζαριάς, κερδίζοντας πλασματικές νίκες. Με τον τρόπο αυτό, πήραν πάνω από $1 εκατομμύριο.

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε μέσω εσωτερικών ερευνών ασφαλείας και οι τρεις καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης. Το περιστατικό προκάλεσε δραστικές αλλαγές στην εποπτεία των ντίλερ και των εσωτερικών διαδικασιών στα τραπέζια.

9. Cantor Gaming – Το σκάνδαλο των παράνομων στοιχημάτων

Η Cantor Gaming (νυν CG Technology), γνωστή για τη διαχείριση αθλητικού στοιχηματισμού στο Λας Βέγκας, βρέθηκε στο στόχαστρο των ομοσπονδιακών αρχών για παράνομο στοίχημα και ξέπλυμα χρήματος.

Από το 2009 έως το 2013, ένας υψηλόβαθμος διευθυντής της εταιρείας, ο Μάικλ Κόμπερτ, κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε επιχείρηση παράνομων στοιχημάτων αξίας $50 εκατομμυρίων. Η υπόθεση οδήγησε σε μία από τις μεγαλύτερες ρυθμιστικές διευθετήσεις στην ιστορία των ΗΠΑ για τον χώρο των τυχερών παιχνιδιών: η εταιρεία συμφώνησε να πληρώσει $22,5 εκατομμύρια για να αποφύγει περαιτέρω δίωξη.

Αυτά τα σκάνδαλα με απάτη σε καζίνο αποδεικνύουν ότι, αν και η βιομηχανία των τυχερών παιχνιδιών υπόκειται σε αυστηρούς ελέγχους, η εφευρετικότητα των ανθρώπων, είτε εντός είτε εκτός των καζίνο, μπορεί να ξεπεράσει κάθε σύστημα ασφαλείας. Οι ιστορίες αυτές λειτουργούν τόσο ως προειδοποιήσεις όσο και ως υπενθύμιση ότι το παιχνίδι, όταν δεν διεξάγεται με διαφάνεια, μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα για όλους.

Ποιος ήταν ο πραγματικός Σκρουτζ, ο πιο τσιγκούνης στην ιστορία

Το άρθρο Τα 9 σκάνδαλα με απάτη σε καζίνο που συγκλόνισαν τον κόσμο εμφανίστηκε πρώτα στο CasinoMatrix.gr.